در یکی از پیچیده ترین آزمون های سیاست خارجی ایران در سال های اخیر، دستگاه دیپلماسی کشورمان توانست پس از دو دوره رویارویی مستقیم نظامی با امریکا و اسراییل، معادله بحران را از چارچوب تقابل صرف خارج کرده و به سمت مدیریت سیاسی و دیپلماتیک سوق دهد . اهمیت این دوره نه فقط در عبور از یک فشار امنیتی گسترده، بلکه در قالب توانایی ایران برای حفظ ظرفیت چانه زنی در شرایطی است که واشنگتن تلاش داشته و دارد تا با اتکا به برتری نظامی و ابزار تحریم، دستور کار مذاکراتی خود را تحمیل کند . از منظری دیگر آنچه این دوره را از بحران های پیشین متمایز کرد، پیوند میان سه سطح قدرت بود؛ دیپلماسی عزتمندانه، بازدارندگی میدانی و بهره گیری هوشمندانه از ظرفیت های ژئوپلیتیک . تهران تلاش کرد نشان دهد …
