قربان وفات ام به وفاتم گذری کن
تا بوت مگر بشنوم از رخنه تابوت
ابوالقاسم قاسم زاده در 77 سالگی رفت؛ در آستانه روز خبرنگار، در روزهایی که نام خبرنگار بیش از همیشه ما را به یاد حرمت کلمه و مسوولیت قلم می اندازد. مراسم تشییع او آن گونه که شایسته قاسم زاده بود از مقابل موسسه اطلاعات برگزار شد. در این مراسم دو نفر سخن راندند، یکی صبیه مرحوم و دیگر استاد جلال رفیع که در عالم مطبوعات نادره دوران ماست، او شعر منسوب به شاطر عباس صبوحی را که در پیشانی این نوشته آوردم، خواند و در ویژگی های قاسم زاده موجز ولی کامل سخن گفت. برای من، قاسم زاده پیش از هر عنوان و مسوولیتی، انسانی آرام، متین و نجیب بود؛ مردی که حضورش به مجلس وقار می داد و گفت وگو با او، حتی در دشوارترین مسائل، پنجره ای برای دیدن سوی دیگر ماجرا باز می کرد. اخلاق در زندگی او امری جاری و طبیعی بود. با دوستان صمیمی و با مخالفان اهل مدارا …
