صفحه سیاست-
طی دهههای گذشته، بخش مهمی از نظم حاکم بر تردد کشتیها در تنگه هرمز بر پایه رویههای ناوبری و ملاحظات امنیتی شکل گرفته بود که قدرتهای فرامنطقهای نیز در آن نقش داشتند. اکنون اما تحولات سیاسی و امنیتی منطقه، این الگو را با پرسشهای تازهای روبهرو کرده است.
در چنین شرایطی، مذاکرات ایران و عمان را نمیتوان صرفاً یک گفتوگوی فنی درباره مسیر حرکت شناورها دانست. مسئله اصلی، تعیین این است که امنیت و مدیریت تنگه هرمز تا چه اندازه باید در اختیار کشورهای ساحلی باشد و نقش بازیگران خارجی در این معادله چه خواهد بود.
از این منظر، تهران تلاش دارد مدیریت امنیتی هرمز را بیش از گذشته به یک مسئله منطقهای و ساحلی تبدیل کند؛ موضوعی که میتواند موازنه قدرت در خلیج فارس را نیز تحت تأثیر قرار دهد. توافق ایران و عمان؛ آغاز یک سازوکار جدید
در ماههای گذشته، تحولات دیپلماتیک میان تهران و مسقط اهمیت بیشتری پیدا کرده است. بر اساس چارچوبهای مورد بحث، دورهای انتقالی برای تضمین عبور ایمن کشتیهای تجاری در نظر گرفته شده و همزمان، گفتوگوهای مستقیم ایران و عمان برای طراحی ترتیبات آینده دنبال شده است.
سفر مقامهای ارشد ایرانی به مسقط نیز در همین چارچوب قابل تحلیل است. آنچه اهمیت دارد، شکلگیری کمیتهها و سازوکارهای مشترک در حوزههای حقوقی، فنی و امنیتی است؛ زیرا هرگونه تغییر پایدار در وضعیت تنگه هرمز بدون هماهنگی میان دو کشور ساحلی عملاً امکانپذیر نخواهد بود.
به بیان دیگر، تهران و مسقط در حال حرکت از مدیریت واکنشی بحرانها به سمت مدیریت سازمانیافته تردد و امنیت دریایی هستند. بازطراحی مسیر کشتیرانی در تنگه هرمز
یکی از مهمترین موضوعات مطرحشده در مذاکرات، بازنگری در طرح تفکیک ترافیک دریایی (TSS) است؛ طرحی که مسیر حرکت کشتیهای ورودی و خروجی را در آبراههای پرتردد مشخص میکند.
تغییر در این مسیرها، در صورت نهایی شدن، صرفاً یک جابهجایی فنی روی نقشه نخواهد بود. محل عبور کشتیها مستقیماً با میزان نظارت، پایش دریایی و توان مدیریت ترافیک ارتباط دارد.
قرار گرفتن بخش بیشتری از مسیر تردد در محدوده آبهای سرزمینی ایران میتواند ظرفیت تهران برای پایش تحرکات دریایی، مدیریت ترافیک و اعمال اختیارات قانونی خود را افزایش دهد. به همین …
