به گزارش خبرگزاری ایمنا، در شهرهای امروز کیفیت زندگی شهروندان را نمیتوان بدون توجه به کیفیت جابهجایی و دسترسی تعریف کرد؛ حملونقل شهری دیگر تنها مجموعهای از خیابانها، اتوبوسها، قطارها و پایانهها نیست، بلکه یکی از مهمترین زیرساختهایی است که اقتصاد، محیط زیست، عدالت اجتماعی، زمان روزانه شهروندان و حتی تصویر ذهنی مردم از شهر را تحت تأثیر قرار میدهد.
شهروندی که هر روز برای رسیدن به محل کار، مدرسه، دانشگاه یا مراکز خدماتی زمان زیادی را در مسیر از دست میدهد، در واقع بخشی از کیفیت زندگی خود را در شبکه حملونقل شهر هزینه میکند.
بههمین دلیل است که در بسیاری از شهرهای جهان، حملونقل عمومی دیگر یک خدمت جانبی در مدیریت شهری تلقی نمیشود، بلکه در مرکز سیاستگذاری شهری قرار گرفته است. توسعه مترو، نوسازی ناوگان اتوبوسرانی، ایجاد پیوند میان شیوههای مختلف جابهجایی، استفاده از دادههای ترافیکی و تلاش برای کاهش وابستگی به خودروی شخصی، بخشی از پاسخ شهرها به یک مسئله مشترک است: «چگونه میتوان جمعیت بیشتری را در شهری متراکم، با زمان کمتر، هزینه منطقیتر و آسیب زیستمحیطی پایینتر جابهجا کرد؟»
این مسئله در ایران نیز به یکی از چالشهای جدی کلانشهرها تبدیل شده است. رشد جمعیت شهری، افزایش تعداد خودروها، تغییر الگوی سفر، توسعه نامتوازن بعضی محدودههای شهری و افزایش تقاضا برای سفرهای روزانه، شبکههای حملونقل را تحت فشار قرار داده است.
در چنین شرایطی، دیگر نمیتوان مسئله ترافیک را تنها با ساخت یک خیابان یا اصلاح یک تقاطع پاسخ داد. آنچه شهرهای ایران به آن نیاز دارند، نگاه شبکهای به حملونقل است؛ نگاهی که در آن مترو، اتوبوس، تاکسی، حملونقل بار، زیرساختهای ترافیکی، معاینه فنی، پایانهها و حتی نظام داده و تصمیمگیری، اجزای یک سیستم واحد دیده شوند.
در این میان، یک واقعیت مهم نیز وجود دارد؛ توسعه شبکه حملونقل عمومی فقط به معنای ساخت زیرساختهای جدید نیست. گاهی حفظ و آماده نگه داشتن آنچه از پیش ساخته شده است، به اندازه ایجاد یک پروژه جدید اهمیت دارد. یک اتوبوس متوقف، تجهیزات فرسوده، یک پایانه نیازمند بهسازی یا یک سامانه ناکارآمد میتواند بخشی از ظرفیت شبکه را از چرخه خدمت خارج کند، بنابراین «نگهداشت» در کنار …
