به گزارش خبرگزاری ایمنا، مطالعهای تازه نشان میدهد تفاوت چشمگیر میان سامانه قمرهای مشتری و زحل ممکن است ریشه در قدرت میدان مغناطیسی این دو غول گازی در دوران شکلگیری منظومه شمسی داشته باشد. پژوهشگران میگویند میدان مغناطیسی نیرومند مشتری محیطی امن برای شکلگیری و بقای چندین قمر بزرگ فراهم کرده، اما زحل از چنین مزیتی برخوردار نبوده است.
مشتری و زحل بزرگترین سیارههای منظومه شمسی هستند و هر دو دهها تا صدها قمر در مدار خود دارند،با این حال ساختار سامانه قمری آنها تفاوت چشمگیری دارد. مشتری چهار قمر بزرگ مشهور به «قمرهای گالیلهای» شامل آیو، اروپا، گانیمد و کالیستو را در اختیار دارد، در حالی که زحل تنها یک قمر بسیار بزرگ به نام تیتان دارد و سایر قمرهای آن بهمراتب کوچکتر هستند.
این تفاوت سالها یکی از پرسشهای مهم اخترشناسان بوده است. نظریههای مختلفی برای توضیح آن ارائه شده، اما تاکنون هیچ مدل جامعی نتوانسته بود ساختار هر دو سامانه را همزمان توضیح دهد.
پژوهشگران دانشگاه کیوتو ژاپن به همراه همکارانی از مؤسسات علمی چین، با استفاده از شبیهسازیهای رایانهای، شرایط میلیاردها سال پیش و دوران جوانی مشتری و زحل را بازسازی کردند. آنها ساختار داخلی این دو سیاره، روند تکامل گرمایی و تغییرات میدان مغناطیسیشان را بررسی و همزمان دیسکهای گازی اطراف آنها را که محل شکلگیری قمرها بودند، مدلسازی کردند.
نتایج نشان داد مشتری جوان میدان مغناطیسی بسیار قدرتمندی داشته که در بخش داخلی دیسک اطراف سیاره، حفرهای مغناطیسی ایجاد کرده است. این …
