به گزارش خبرگزاری ایمنا، صبح هنوز بهطور کامل آغاز نشده است که تلفن همراه پیش از انسان بیدار میشود؛ اعلان پیامها، اخبار، شبکههای اجتماعی و برنامههای کاری، نخستین رویارویی بسیاری از افراد با جهان بیرون است.
مسیر رفتوآمد با نقشه دیجیتال پیدا میشود، خرید با چند لمس انجام میگیرد، بخشی از کار از راه دور پیش میرود و اوقات فراغت نیز با ویدئو، بازی، شبکههای اجتماعی یا گفتوگو در پیامرسانها پر میشود. فناوری دیگر فقط ابزاری برای انجام سریعتر کارها نیست؛ به تدریج به یکی از عوامل شکلدهنده به عادتهای روزمره انسان تبدیل شده است.
این تغییر در ایران نیز ابعاد قابل توجهی دارد. بر اساس گزارش datareportal، در پایان سال ۲۰۲۵ حدود ۷۳.۸ میلیون نفر در ایران کاربر اینترنت بودهاند و ضریب نفوذ اینترنت به ۷۹.۶ درصد رسیده است، همچنین ۴۸ میلیون هویت کاربر شبکههای اجتماعی ثبت شده که معادل ۵۱.۸ درصد جمعیت کشور بوده است، البته DataReportal تأکید میکند که هویت کاربر شبکه اجتماعی الزاما به معنای تعداد افراد منحصربهفرد نیست.
فناوری بسیاری از کارهایی را که زمانی زمانبر بودند، ساده کرده است. دسترسی به اطلاعات، آموزش آنلاین، خدمات بانکی، خرید اینترنتی، مسیریابی، ارتباط با افراد دور و حتی دریافت بعضی خدمات سلامت، دیگر الزاما نیازمند حضور فیزیکی نیست.
سازمان همکاری اقتصادی و توسعه، OECD، در بررسی تأثیر فناوریهای دیجیتال بر رفاه، تأکید میکند که فناوری میتواند دسترسی به اطلاعات و بهرهوری را افزایش دهد؛ اما همزمان پیامدهایی برای سلامت، ارتباطات اجتماعی، امنیت، تعادل کار و زندگی و رفاه ذهنی ایجاد میکند.
مسئله اصلی دیگر «فناوری خوب است یا بد؟» نیست. چنین دوگانهای اساسا مسئله را بیش از حد ساده میکند، زیرا مسئله این است که چه نوع استفادهای از فناوری انجام میدهیم و این استفاده چه چیزی را در سبک زندگی ما جایگزین میکند. …
