به گزارش خبرگزاری ایمنا از کربلای معلی، اربعین را باید از کربلا دید؛ از میان موج انسانهایی که مرز، زبان، رنگ و ملیت را پشت سر گذاشتهاند و تنها با یک نام به این سرزمین رسیدهاند؛ حسین(ع).
اینجا، روز اربعین فقط یک روز از تقویم نیست؛ موعد قرار میلیونها دلدادهای است که سالها چشمانتظار چنین لحظهای بودهاند. از نخستین ساعات بامداد، خیابانهای منتهی به حرم مطهر حضرت اباعبدالله الحسین(ع) دیگر شبیه خیابان نیست؛ رودخانهای از انسان است که آرام، بیوقفه و با زمزمه «لبیک یا حسین» به سمت ضریحی حرکت میکند که قرنهاست دلهای عاشقان را به خود گره زده است.
در اینجا، کسی عجله ندارد؛ حتی اگر ساعتها طول بکشد تا چند قدم جلوتر برود. همه میدانند مقصد، فقط رسیدن به ضریح نیست؛ خود این راه، بخشی از زیارت است.
جایی که اشک، زبان مشترک همه مردم دنیاست
اگر کسی زبان عربی نداند، اگر فارسی، اردو، ترکی، انگلیسی یا هر زبان دیگری را هم نفهمد، باز هم در حرم امام حسین(ع) احساس غربت نمیکند؛ زیرا اینجا زبان مشترک، اشک است.
کنار ضریح، پیرمردی با دستان لرزان صورتش را به شبکههای نقرهای میچسباند و بیصدا گریه میکند. چند قدم آنطرفتر، مادری کودک بیمارش را در آغوش گرفته و زیر لب دعا میخواند.
جوانی که کوله سفر هنوز بر دوشش مانده، فقط نگاه میکند؛ انگار تمام حرفهایش را پیش از رسیدن، در طول مسیر نجف تا کربلا گفته است.
اینجا بعضیها با صدای بلند حاجت میخواهند، بعضیها تنها اشک میریزند و بعضی دیگر، فقط نگاهشان را از ضریح برنمیدارند؛ گویی پاسخ همه دعاها را در همان نگاه یافتهاند.
میلیونها قدم؛ یک مقصد
روز اربعین، حرم سیدالشهدا(ع) قلب تپنده بزرگترین اجتماع مردمی جهان است.
میلیونها زائر از کشورهای مختلف، پس از روزها پیادهروی، خود را به این نقطه رساندهاند. بسیاری کفشهایشان فرسوده شده، پاهایشان تاول زده و صورتشان از آفتاب داغ عراق خسته است؛ اما هیچکس از خستگی سخن نمیگوید.
در میان این جمعیت، پرچمهای کشورهای مختلف دیده میشود؛ از ایران و عراق گرفته تا پاکستان، افغانستان، لبنان، هند، ترکیه، جمهوری آذربایجان، کشورهای آفریقایی و حتی زائرانی از …
