به گزارش خبرگزاری ایمنا، زمین ارزان همیشه یک فرصت نیست؛ گاهی میتواند آغاز یک ضرر بزرگ باشد. در سالهایی که افزایش قیمت مسکن و زمین، بسیاری از شهروندان را به جستوجوی گزینههای ارزانتر برای سرمایهگذاری یا ساختوساز سوق داده است.
بازار قطعات کوچک و تفکیکشده نیز بیش از گذشته مورد توجه قرار گرفته؛ قطعاتی که در نگاه نخست ممکن است با وعده «آیندهدار بودن» یا «قرار گرفتن در محدوده ساختوساز» جذاب به نظر برسند، اما پشت برخی از این معاملات، مسئلهای جدیتر از اختلاف قیمت پنهان است: وضعیت قانونی، کاربری و آینده شهری زمین.
در شهرهای بزرگ ایران، توسعه کالبدی دیگر تنها به معنای اضافه شدن ساختمانهای جدید نیست؛ هر قطعه زمین که وارد چرخه ساختوساز میشود، در واقع بخشی از آینده شهر را شکل میدهد.
محل احداث یک ساختمان، اندازه قطعه، عرض معبر، ظرفیت شبکه حملونقل، دسترسی به مدرسه و مراکز درمانی، تأمین فضای سبز، ظرفیت پارکینگ و حتی امکان ارائه خدمات شهری، همگی به نحوه برنامهریزی و تفکیک زمین وابستهاند، بههمین دلیل، قانونگذار نیز تفکیک اراضی شهری را از یک اقدام تنها خصوصی فراتر دانسته و آن را به ضوابط طرحهای جامع و تفصیلی و تأیید شهرداری گره زده است.
مسئله زمانی جدیتر میشود که زمینهای دارای کاربری عمومی یا محدودیتهای ساختوساز، بدون اطلاع خریدار به قطعات کوچک تقسیم و عرضه شوند. در چنین شرایطی ممکن است یک قطعه در میان انبوهی از ساختمانها قرار گرفته باشد و حتی از چهار طرف با ساختوساز احاطه شده باشد، اما این وضعیت بهخودیخود کاربری زمین را تغییر نمیدهد. ظاهر شهر همیشه روایتگر آن چیزی نیست که در نقشههای رسمی شهر ثبت شده است.
این همان نقطهای است که فاصله میان «آنچه خریدار میبیند» و «آنچه قانون برای زمین تعیین کرده» میتواند به یک ریسک جدی تبدیل شود. ممکن است فروشنده از موقعیت مناسب زمین، توسعه اطراف، نزدیکی به معبر یا حتی ساختوسازهای همجوار سخن بگوید، اما پرسش اصلی باید چیز دیگری باشد: این زمین در طرح مصوب شهری چه کاربری دارد و آیا امکان دریافت پروانه ساخت برای آن وجود دارد؟
از سوی دیگر، ماجرا فقط به زیان احتمالی یک خریدار ختم نمیشود؛ تفکیکهای غیراصولی و ایجاد قطعات ریزدانه میتواند ساختار فضایی شهر را نیز تحت تأثیر …
