به گزارش خبرگزاری ایمنا، شهرهای امروز دیگر فقط از خیابانها، میدانها، پارکها، مراکز خرید و بناهای تاریخی تشکیل نشدهاند؛ بخش مهمی از تجربه شهروندان از شهر در فضایی شکل میگیرد که در نقشههای شهری دیده نمیشود و آن «فضای مجازی» است.
شبکههای اجتماعی و پلتفرمهای دیجیتال بهتدریج به یکی از عوامل مؤثر بر انتخاب مقصد، شیوه گذران اوقات فراغت، پیدا کردن مکانهای جدید، انتخاب کافه و رستوران، حضور در رویدادها و حتی نحوه رویارویی شهروندان با فضاهای شهری تبدیل شدهاند؛ در چنین شرایطی شهر فقط جایی نیست که شهروند در آن زندگی میکند، بلکه تصویری است که از آن میبیند، تجربه میکند، روایت میکند و با دیگران به اشتراک میگذارد.
این تغییر بیش از همه در رفتار نسل Z قابل مشاهده است؛ نسلی که بخش قابل توجهی از ارتباطات و تجربههای روزمره خود را با ابزارهای دیجیتال دنبال میکند و بسیاری از انتخابهایش پیش از حضور فیزیکی در شهر، در صفحه تلفن همراه شکل میگیرد.
ممکن است یک میدان، کافه، رویداد فرهنگی، فضای سبز یا حتی یک گوشه کمترشناختهشده از شهر، ابتدا در ویدئو یا تصویری دیده شود و بعد به مقصدی واقعی برای گروهی از جوانان تبدیل شود، به این ترتیب شبکههای اجتماعی دیگر تنها رسانه معرفی شهر نیستند، بلکه در حال اثرگذاری بر نحوه استفاده از خود شهر هستند.
این تغییر رفتار، مدیریت شهری را با یک پرسش مهم روبهرو میکند: آیا شهرهای آینده باید فقط برای حضور فیزیکی شهروندان طراحی شوند یا باید به تجربهای که شهروند از آن فضا در جهان دیجیتال دارد نیز توجه کنند؟
اگر فضای شهری از نظر معماری، امنیت، کیفیت، هویت و امکان تجربهکردن برای شهروندان جذاب باشد، احتمال اینکه در فضای مجازی نیز دیده و روایت شود افزایش پیدا میکند، از سوی دیگر تبدیلشدن یک مکان به مقصدی محبوب در شبکههای اجتماعی میتواند بر میزان مراجعه، نوع استفاده از فضا و حتی الگوی حضور گروههای مختلف در شهر اثر بگذارد.
البته مسئله فقط ساختن فضاهایی برای عکس گرفتن و دیدهشدن در شبکههای اجتماعی نیست. شهر نمیتواند به پسزمینهای برای تولید محتوا تبدیل شود، آنچه اهمیت دارد این است که مدیریت شهری بتواند میان کیفیت واقعی فضا و تصویری که از آن در فضای مجازی شکل میگیرد، ارتباط برقرار کند.
فضای …
