زهره شانظری در گفتوگو با خبرنگار ایمنا با تأکید بر ضرورت تغییر نگاه جامعه به دوران سالمندی اظهار کرد: یکی از مهمترین تغییرات، عبور از نگاه حمایتی صرف به سالمندان و حرکت به سمت نگاه سرمایهمحور است. بدون تردید سالمندان در بعضی حوزهها به حمایتهای اجتماعی، رفاهی و سلامت نیاز دارند، اما اگر تمام سیاستگذاریها بر این مبنا شکل گیرد که سالمند، تنها دریافتکننده خدمات است، بخش مهمی از ظرفیت انسانی جامعه نادیده گرفته میشود.
وی افزود: سرمایه انسانی تنها به توان جسمانی افراد محدود نمیشود، بلکه دانش، تجربه، مهارت، قدرت تحلیل، تخصص و شبکه ارتباطات نیز بخشی از این سرمایه به شمار میرود و بسیاری از این ظرفیتها در دوره سالمندی به سطح بالایی از بلوغ و تجربه میرسد.
عضو هیئت علمی گروه فیزیولوژی ورزشی دانشگاه اصفهان تصریح کرد: یک استاد دانشگاه، معلم، پزشک، مدیر صنعتی، کارآفرین یا متخصص بازنشسته حاصل دهها سال تجربه حرفهای را در اختیار دارد و این تجربه میتواند برای نسلهای بعدی ارزشآفرین باشد. اگر این دانش و تجربه به نسل جوان منتقل نشود، جامعه ممکن است ناچار شود بسیاری از مسیرها را دوباره از نقطه آزمون و خطا طی کند.
شانظری با اشاره به اهمیت انتقال سرمایه فرهنگی گفت: هر جامعه علاوه بر سرمایههای مادی، دارای سرمایه فرهنگی و تاریخی است و سالمندان یکی از مهمترین حاملان این سرمایه محسوب میشوند. انتقال تجربه نیز تنها به روایت خاطرات گذشته محدود نیست، بلکه شامل انتقال شیوه حل مسئله، اخلاق حرفهای، مسئولیتپذیری و شناخت فرایندهای اجتماعی است.
وی خاطرنشان کرد: در بسیاری از سازمانهای موفق دنیا، برنامههایی مانند منتورینگ و الگوی استاد ـ شاگردی مورد توجه قرار گرفته است که طی آن نیروهای باسابقه و بازنشستگان، تجربه خود را به نیروهای جوان منتقل میکنند؛ این فرایند میتواند علاوه بر افزایش بهرهوری، هویت سازمانی و سرمایه اجتماعی را نیز تقویت کند.
عضو هیئت علمی دانشگاه اصفهان با بیان اینکه نقش سالمندان در جامعه فراتر از خانواده است، اظهار کرد: سالمندان میتوانند در حفظ هویت فرهنگی، تقویت انسجام اجتماعی و انتقال ارزشهای اخلاقی و ملی نقشآفرین باشند. جامعهای که ارتباط میان نسلها را حفظ میکند، در برابر گسست فرهنگی، …
