به گزارش خبرگزاری ایمنا، استقلال طلبی فرزندان این روزها تبدیل به یک دغدغه بسیار مهم در میان خانوادهها شده است، اینکه والدین تا چه اندازهای باید به فرزندان خود آزادی عمل بدهند، استقلال طلبی فرزندان تا چه اندازهای مشروع است و وظیفه والدین در برابر آن چیست از جمله سوالاتی است که ذهن بسیاری ا زخانوادهها را درگیر کرده است.
استقلالطلبی کودکان یک هنجار رفتاری ضروری است و ظهور قدرت تصمیمگیری را در کودکان نشان میدهد، کودکان در این دوران در حالتی از بلاتکلیفی به سر میبرند. گاهی اوقات که رفتار مخالف کودکان در بیشترین درجه تندی است والدین نیز احساس میکنند که کودک در پایان جاروجنجالهایش دقیق نمیداند چه میخواهد، گاهی حتی بعضی از تقاضاهایش قابل برآورده شدن نیست و همین موضوع نشاندهنده تضادها و تناقضات است، در واقع همان طور که تعیین محدودیتها به رشد کودک کمک میکند، تشویق و تأیید استقلال کودکان نیز به مهارت خودمحوری آنها کمک زیادی میکند.
در حقیقت استقلالطلبی یکی از نیازهای اساسی فرزندان است و آنها در این دوره سنی تلاش زیادی برای رسیدن به آن میکنند، اگر والدین با کنترل افراطی به دنبال سرکوب این نیاز باشند، با واکنشهای دفاعی فرزندان و سرپیچی آنها رو به رو خواهند شد، این واکنشهای دفاعی گاهی به بروز رفتارهای پرخطر و خودویرانگر فرزندان نوجوان منتهی میشود، در سمت مقابل برخورد درست والدین با فرزندان در سن بلوغ نقش زیادی در رشد و پیشرفت آنها دارد.
واقعیت این است که نقش والدین در تربیت فرزندان همواره یکی از اصول مهم شکل گیری جامعهای سالم و نسل آیندهای پر توان بوده است، نقشی که این روزها دستخوش تغییرات اساسی بوده و والدین را بین سنت و مدرنیته سرگردان کرده است، استفاده از فناوریهای نوین، وجود شبکههای اجتماعی مختلف و توسعه ارتباطات به ویژه در فضای مجازی بسیاری از والدینی که با سبک سنتی تربیت شدهاند را برای تربیت فرزندانشان دچار چالشهایی کرده که برای برطرف کردن آن راه طولانی در پیش رو دارند.
استقلال طلبی نوجوانان همواره باعث تنش بین نوجوان و والدین میشود، استقلال نوجوان در صورتی خوب است که چهارچوب و مقررات خانواده رعایت شود، برخی از نوجوانان هنگامی که نمیتوانند با والدین حل تعارض کنند با لجبازی کردن برای حل تعارض خود به سمت استقلال …
