به گزارش خبرگزاری ایمنا، آیتالله محیالدین حائری شیرازی در تبیین شجاعت امام حسن مجتبی(ع)، نگاه رایج به مفهوم دلیری را ناکافی میدانست و بر این باور بود که شجاعت فقط در حضور در میدان نبرد، شمشیر کشیدن و مقابله آشکار با دشمن معنا پیدا نمیکند. گاه انسان برای انتخاب راه درست، باید از قضاوت مردم، طعنهها و حتی برچسب «ترس» عبور کند و این همان شجاعت بزرگی است که در تصمیم امام حسن مجتبی(ع) جلوهای عمیق و تاریخی پیدا کرد.
او میگفت: «شجاعت بزرگ این است که انسان نترسد از اینکه به او بگویند ترسید.» این جمله، دریچهای برای فهم یکی از مهمترین ابعاد شخصیت امام حسن(ع) است. بسیاری از انسانهای دلیر، شاید از دشمن و خطر هراسی نداشته باشند، اما از داوری مردم میترسند؛ از اینکه تصمیمشان ضعف تعبیر شود، از اینکه دیگران آنان را ترسو بدانند و از اینکه در نگاه ظاهربینان، جایگاهشان آسیب ببیند.
در چنین موقعیتی، انتخاب راه حق دشوارتر میشود؛ زیرا انسان باید میان رضایت مردم و تکلیف الهی، میان هیاهوی افکار عمومی و حقیقت شرایط زمانه، دست به انتخاب بزند. امام حسن مجتبی(ع) در چنین میدان سختی ایستاد؛ میدانی که سلاح اصلی آن، بصیرت، صبر، حکمت و بیاعتنایی به قضاوتهای سطحی بود.
آیتالله حائری شیرازی تأکید داشت که میان شجاعت امام حسن(ع) و امام حسین(ع) تفاوتی وجود ندارد. هر دو امام، در اوج شجاعت، ایستادگی و وفاداری به دین خدا قرار دارند؛ اما تفاوت در شرایط و میدان ظهور این شجاعت است. امام حسن(ع)، امام زمان خویش بود و تصمیم او نیز باید در چارچوب پیچیده و دشوار همان روزگار فهمیده شود.
به بیان او، امام حسن(ع) امام امام حسین(ع) بود و امام، شجاعتر از همه مردم عصر خویش است. این تعبیر، نشان میدهد که نمیتوان صلح امام حسن(ع) را جدای از جایگاه امامت، شرایط اجتماعی و سیاسی دوران ایشان و مسئولیت سنگین حفظ حقیقت اسلام تحلیل کرد. صلح، در این معنا، عقبنشینی از آرمانها نبود؛ بلکه انتخابی حکیمانه برای حفظ جبهه حق و رسوا ساختن چهره واقعی دشمن بود.
آیتالله حائری شیرازی، تفاوت میان فهم عمومی از شجاعت حسینی و شجاعت حسنی را با تشبیهی روشن و هنرمندانه توضیح میداد. او معتقد بود بسیاری از مردم عظمت کار امام حسین(ع) را بهخوبی میبینند، اما در …
