به گزارش ایسنا، پیش از آن که به موضوع تغییر ثانیه کبیسه بپردازیم، باید بدانیم که رایانهها زمان را مانند انسانها «احساس» نمیکنند. آنها برای ثبت و پردازش زمان به سامانههای دقیقی متکی هستند. در هسته این فرایند، ترکیبی از سختافزار و نرمافزار قرار دارد که ثانیهها را شمارش میکند، آنها را به شکل قابل فهم برای انسان تبدیل میکند و پیچیدگیهایی مانند مناطق زمانی و تغییر ساعت تابستانی را مدیریت میکند.
سختافزار پشت زمان: ساعت بلادرنگ (RTC)
هر رایانه دارای یک ساعت بلادرنگ (Real-Time Clock یا RTC) است؛ تراشهای کوچک که با باتری کار میکند و حتی زمانی که دستگاه خاموش است، به کار خود ادامه میدهد.
این ساعت با استفاده از یک نوسانساز کریستالی کوارتز، گذر زمان را اندازهگیری میکند و ثانیهها را میشمارد. به این ترتیب، زمانی که رایانه روشن میشود، سیستم تقریبا میداند ساعت و تاریخ چیست.
میتوان ساعت بلادرنگ را مانند ساعت مچی داخلی رایانه در نظر گرفت که در پسزمینه و بدون دخالت کاربر، زمان را دنبال میکند.
ساعت سیستم و «دوره یونیکس»
وقتی کامپیوتر راهاندازی میشود، سیستمعامل اطلاعات ساعت بلادرنگ را میخواند و بر اساس آن ساعت سیستم (System Clock) را تنظیم میکند.
ساعت سیستم زمان را معمولا به صورت یک مقدار عددی دنبال میکند؛ برای مثال تعداد ثانیههایی که از یک نقطه زمانی مشخص گذشته است.
یکی از رایجترین نقاط مرجع، اول ژانویه ۱۹۷۰ ساعت ۰۰:۰۰:۰۰ به وقت هماهنگ جهانی (UTC) است که به آن دوره یونیکس (Unix Epoch) گفته میشود.
برای نمونه، یک مُهر زمانی یونیکس (Unix Timestamp) یک لحظه مشخص را در زمان نشان میدهد.
استفاده از این روش عددی به رایانه اجازه میدهد فاصله میان دو زمان را به سادگی محاسبه کند یا انجام یک کار را برای زمان مشخصی برنامهریزی کند.
زمان قابل فهم برای انسان؛ قالب تاریخ و مناطق زمانی
رایانهها زمان را به صورت عدد ذخیره میکنند، اما انسانها به قالبهایی مانند «۲۴ شهریور ۱۴۰۵، ساعت ۱۷:۵۵ عصر» نیاز دارند.
کتابخانههای نرمافزاری، مُهرهای زمانی را به قالبهای قابل خوانش برای انسان تبدیل میکنند. یکی از استانداردهای مورد استفاده ISO ۸۶۰۱ است. …
