خبرگزاری مهر، گروه بینالملل: دونالد ترامپ در دوره دوم ریاستجمهوری خود، تغییر نام برخی نقاط جغرافیایی را به بخشی از ادبیات سیاسی آمریکا تبدیل کرده است؛ از تغییر نام «خلیج مکزیک» به «خلیج آمریکا» و پیشنهاد «دریاچه آمریکا» برای «دریاچه انتاریو» تا طرح کذایی نام «تنگه ترامپ» برای هرمز؛ اقداماتی که فراتر از یک تغییر واژه، با نگاه ترامپ به قدرت، نفوذ و بازتعریف جایگاه آمریکا در جهان پیوند خورده است.
در تاریخ روابط بینالملل، نامها همواره بخشی از رقابت بر سر هویت، روایت و قدرت بودهاند اما زمانی که یک رئیسجمهور آمریکا تلاش میکند نام خود یا کشورش را به مناطق خارج از قلمرو حاکمیتی واشنگتن پیوند بزند، مسئله از سطح یک اقدام نمادین عبور میکند.
این روند، پرسشی عمیقتر از ویژگیهای شخصی ترامپ مانند میل به دیدهشدن یا ثبت نام در تاریخ ایجاد میکند؛ اینکه آیا این اقدامات صرفاً یک نمایش سیاسی است یا بخشی از رویکردی گستردهتر برای بازتعریف مفهوم نفوذ و قدرت آمریکا در جهان محسوب میشود.
نامگذاری بهعنوان ابزار قدرت
تغییر نامهای جغرافیایی در سیاست بینالملل، صرفاً جابهجایی چند واژه روی نقشه نیست؛ نامها حامل روایتهای تاریخی، هویتی و سیاسی هستند و دولتها در بسیاری از موارد تلاش کردهاند از آنها برای تثبیت نگاه خود به یک منطقه یا یک مناقشه استفاده کنند.
در این چارچوب، اقدامات ترامپ را نمیتوان فقط به خودشیفتگی، علاقه شخصی او به دیدهشدن یا ثبت نام خود در تاریخ محدود کرد. آنچه در پس این رفتارها قرار دارد، نوعی تلاش برای تبدیل قدرت سیاسی به قدرت نمادین است؛ یعنی استفاده از زبان و روایت برای القای این تصور که آمریکا نهتنها توان اثرگذاری بر تحولات جهانی را دارد بلکه میتواند چارچوب توصیف این تحولات را نیز تعیین کند.
تغییر نام خلیج مکزیک به خلیج آمریکا نمونهای از همین رویکرد است. این اقدام حتی اگر در محدوده اسناد رسمی دولت آمریکا اجرایی شود، بهخودیخود حاکمیت یا مالکیت آمریکا بر یک پهنه جغرافیایی ایجاد نمیکند. پیام سیاسی آن اما روشن است و ترامپ از این طریق در تلاش برای پیوند دادن یک نام ملی با یک فضای جغرافیایی و تقویت روایت «اول آمریکا» در سطح نمادین است. …
