اقتصادی
به گزارش خبرنگار اقتصادی خبرگزاری تسنیم، وقتی از سهم روستاها و عشایر در اقتصاد ایران صحبت میشود، نخستین پرسش این است که این بخش دقیقاً چه میزان از تولید ناخالص داخلی کشور را ایجاد میکند؛ اما بررسی آمارهای رسمی نشان میدهد پاسخ این پرسش به سادگی یک عدد مشخص نیست.
در حسابهای ملی، تولید و ارزش افزوده بر اساس «فعالیت اقتصادی» مانند کشاورزی، صنعت و خدمات ثبت میشود و نه بر مبنای محل سکونت تولیدکننده. به همین دلیل، رقم دقیقی در دسترس نیست. روستاها باید به محل تولید و اشتغال تبدیل شوند
این موضوع البته به معنای کوچک بودن اقتصاد روستایی نیست؛ بلکه برعکس، نشان میدهد بخش قابل توجهی از فعالیتهای اقتصادی روستا و عشایر در آمارهای بخشی مانند کشاورزی، دامداری، صنایع دستی، گردشگری و خدمات پراکنده شده است.
کشاورزی؛ بزرگترین کانال ورود روستا به اقتصاد ملی
خبرگزاری تسنیم با توجه به اینکه در آستانه 15 مهرماه روز روستا و عشایر هستیم، در پروندهای به موضوع «اقتصاد روستا» میپردازد.
در سالهای گذشته، مطالعاتی بر مبنای «اقتصاد حوزه روستایی» سهمی حدود 26.4 درصد از تولید کشور برآورد شده است؛ اما این عدد مربوط به بیش از یک دهه قبل است و نباید بهعنوان سهم فعلی اقتصاد روستایی ایران استفاده شود.
بنابراین برای ترسیم اندازه واقعی اقتصاد روستا و عشایر در سالهای اخیر، باید به جای یک عدد کلی و قدیمی، زنجیرهای از شاخصهای رسمی تولید، اشتغال، بهرهبرداری کشاورزی، دام و جمعیت را کنار هم قرار داد.
مهمترین حلقه اتصال روستا و اقتصاد ملی، کشاورزی است. تازهترین دادههای مرکز آمار ایران نشان میدهد در سال 1403، ارزش افزوده بخش کشاورزی رشد 3.2 درصدی داشته است؛ در حالی که رشد این بخش در سال 1402 منفی 2.4 درصد بود. به این ترتیب کشاورزی در یک سال 5.6 واحد درصد بهبود رشد را تجربه کرده است که نمیتوان معادل اقتصاد روستایی دانست؛ زیرا بخشی از فعالیت کشاورزی در مناطق شهری یا پیرامون شهرها انجام میشود و از سوی دیگر، اقتصاد روستا فقط کشاورزی نیست.
بنابراین میتوان با اطمینان گفت کشاورزی مهمترین ستون اقتصاد روستایی است، اما نمیتوان گفت کل ارزش افزوده کشاورزی معادل سهم اقتصادی روستاهاست.
87 درصد بهرهبرداریهای کشاورزی در روستاها قرار دارد …
