فرهنگی
به گزارش خبرنگار فرهنگی خبرگزاری تسنیم، سالهاست رابطه تلویزیون و موسیقی، بهخصوص در موضوع نمایش ساز و اجرای زنده، با احتیاط و محدودیت همراه بوده است. در بسیاری از برنامهها موسیقی حضور داشته، اما ساز و نوازنده لزوماً در قاب دیده نشدهاند؛ مسئلهای که باعث شده بخش قابل توجهی از فعالیت موسیقایی کشور در رسانه ملی کمتر به چشم بیاید.
این موضوع فقط به موسیقی دستگاهی مربوط نمیشود. موسیقی اقوام ایران با سازها، نغمهها و شیوههای اجرایی متنوع، بخش مهمی از فرهنگ شنیداری کشور است؛ از دوتار خراسان و سازهای مناطق زاگرس گرفته تا نیانبان جنوب و موسیقی بلوچستان. با این حال، حضور این موسیقیها در برنامههای عمومی تلویزیون همواره مستمر و متناسب با گستردگی آن در جامعه نبوده است.
در این میان، باید میان «پخش موسیقی» و «نمایش موسیقی» تفاوت قائل شد. وقتی ساز در قاب دیده نمیشود، مخاطب تنها بخشی از فرآیند اجرا را دریافت میکند. در مقابل، حضور نوازنده و ساز میتواند موسیقی را به یک عنصر تصویری و روایی تبدیل کند؛ اتفاقی که در برنامههای تلویزیونی، به دلایل مختلف، کمتر رخ داده است. …
