ریحانه اسکندری: یازدهم شهریورماه، سالروز تولد زنی است که نامش با شناسنامه فرهنگی و تاریخ هنر معاصر ایران پیوندی گسستناپذیر دارد. ایران درودی، نقاش، کارگردان، نویسنده، منتقد هنری و استاد برجسته تاریخ هنر، چهرهای بود که مرزهای میان رویا و واقعیت را بر پهنه بوم از میان برداشت و جهانی اثیری از نور، بلور و آینه خلق کرد. او که به گواه تاریخ هنر معاصر یکی از شاخصترین بانوان نقاش ایران و جهان به شمار میرود، زیستی آکنده از تلاطمهای سیاسی و تاریخی، فقدانهای عمیق عاطفی، عشق به وطن و آفرینش مداوم داشت.
در آثار او، هر رنج شخصی به لایهای از رنگهای پرصلابت و هر ایستادگی به نوری در افق بدل میشد؛ هنرمندی که زیست رواییاش همانند تابلوهایش، پر از تصویرسازیهای شگفتانگیز و ناگفتههای درامگونه بود. فراز و فرودهای یک زیست پرالتهاب؛ از بمباران هامبورگ تا آتلیههای پاریس
ایران درودی در ۱۱ شهریور ۱۳۱۵ در مشهد و در خانوادهای صاحبنام به دنیا آمد. پدربزرگ و پدرش از تجار سرشناس خراسان بودند و پدرش فارغالتحصیل رشته معماری از دانشگاه مسکو بود.
نسب مادری او نیز به بازرگانان قفقاز میرسید که پس از انقلاب اکتبر ۱۹۱۷ شوروی، دارایی خود را رها کرده و به ایران مهاجرت کرده بودند. این پیشینه خانوادگی، نخستین گرهخوردهگی زندگی او با تلاطمهای سیاسی جهان را رقم زد. چرخ روزگار خیلی زود این کودک خراسانی را در معرض طوفانهای بزرگتر قرار داد.
در یکسالگی، به دلیل تجارت پدرش در هامبورگ، همراه خانواده راهی آلمان شد. اما با شعلهور شدن آتش جنگ جهانی دوم و آغاز بمبارانهای سنگین هامبورگ، خانواده درودی ناچار به فراری شتابان از مسیر لهستان به سمت ایران شدند. آنها ابتدا در مشهد و سپس در تهران اقامت گزیدند. همین تجربه زودهنگام از آوارگی، صدای آژیر قرمز و ویرانیهای جنگ، نخستین جرقههای پناه بردن او به دنیای خیال، رنگ و هنر را برای فرار از واقعیتهای تلخ پیرامون روشن ساخت. …
