در روانشناسی، تابآوری بهمعنای تحمل نامحدود فشار نیست. تابآوری مجموعه فرایندها و منابعی است که به فرد یا جامعه امکان میدهد در مواجهه با دشواری، کارکرد خود را حفظ کند و پس از بحران آنرا بازیابی کند. بنابراین فرد تابآور کسی نیست که آسیب نمیبیند یا هر شرایطی را میپذیرد؛ بلکه کسی است که منابع کافی برای سازگاری و بازسازی در اختیار دارد.
از همینرو، تابآوری را نباید با تحمل یکی دانست. ممکن است فردی سالها در شرایط دشوار زندگی کند و همچنان به کار و زندگی ادامه دهد، اما همزمان فرسوده شود، افق آیندهاش کوتاهتر شود و بخش فزایندهای از انرژی روانیاش صرف کنارآمدن با نااطمینانی شود. ادامهدادن زندگی، بهتنهایی، نشانه سلامت نیست.
این مسئله در شرایط جنگ اهمیت بیشتری پیدا میکند. جنگ فقط یک رُخداد نظامی نیست؛ تهدید، فقدان، اختلال در زندگی روزمره و نااطمینانی را افزایش میدهد. وقتی این فشار بر مشکلات اقتصادی و اجتماعی موجود افزوده میشود، خطر فقط یک بحران تازه نیست؛ بلکه فرسایش تدریجی ظرفیتهای سازگاری جامعه است. …
