امیرمسعود عابدین: پیشتازی پورشه و تعقیب لامبورگینی، داستانی است که هم در صفحات تاریخ ثبت شده و هم روی اسفالت جادهها رخ میدهد. پورشه از همان ابتدا با معرفی ایده «ابرخودروی روزمره» مسیر را باز کرد؛ اما در این تعقیب و گریز جادهای، دلیل دیگری هم برای پیشتازی پورشه وجود دارد: اگر خودرویی پشت سر این لامبورگینی حرکت کند، سنگریزههای پرتابشده از چرخهای عقب آن، در همان چند صد متر اول شیشه جلوی ماشین پشتی را به نقشهای از کهکشان تبدیل میکنند! (خرد می کند)
طراحی عقب تمراریو بهگونهای است که بخش زیادی از تایرهای عریض آن بدون هیچ پوششی رها شدهاند. این طراحی، ماشین را شبیه به یک قلاب ماهی در جاده کرده است؛ طعمهای بصری که علاقهمندان به ماشین را به سمت خود میکشد و به محض اینکه به فاصله نزدیکی میرسند، سنگریزه و گرد و خاک را به صورتشان میپاشد. در تمام طول مسیر تا اسکاتلند، بارها دیده شد که ماشینهای پشت سر، برای دیدن نمای نزدیکتر جلو میآمدند و بلافاصله با عقبنشینی سریع، به فاصلهای امن بازمیگشتند.
رویارویی جدید: برقیسازی و ساختار تازه
نام «تمراریو» این بار از هیچ گاو خشمگینی گرفته نشده و در زبان ایتالیایی به معنی «بیباک» یا «جسور» است؛ نامی که کاملا به چهرهاش میآید. اگرچه این ماشین رقیب مستقیم پورشه ۹۱۱ توربو S محسوب نمیشود، اما قرار گرفتنشان در کنار هم نکات جالبی را روشن میکند. هر دو خودرو چهارچرخ محرک هستند، به سیستمهای کمکی برقی مجهز شدهاند و برای استفاده روزمره توسعه یافتهاند.
لامبورگینی اولین بار در سال ۲۰۰۳ با مدل گالاردو وارد دنیای ابرخودروهای روزمره شد و سپس با هوراکان در سال ۲۰۱۴ این فرمول را به اوج رساند. اما حالا همه چیز تغییر کرده است. دوران موتورهای ۱۰ سیلندر تنفس طبیعی به پایان رسیده؛ موتورهای ۱۲ سیلندر شاید در مدل روئلتو زنده مانده باشند، اما در این رده، کاهش حجم و توربوشارژرها غلبه کردهاند. این تغییرات در کنار موتورهای الکتریکی، باتریها و پریزهای شارژ، برای مشتریان سنتی لامبورگینی یک جنجال تمامعیار است؛ ریسکی که میتواند کشتی «گاو خشمگین» را متلاطم کند. …
