این بخش بهصورت خودکار گردآوری شده است. برای مطالعه کامل خبر، به منبع اصلی مراجعه کنید.
به گزارش هممیهن آنلاین، علیرضا داوودنژاد در حافظهی سینمای ایران همواره صدایی متمایز، رادیکال و آسیبشناس بوده است؛ فیلمسازی که هیچگاه پشت دوربین یا در چارچوب بستهی کارگاه شخصیاش محصور نماند، بلکه همیشه نبض تپندهی «میدان سینما»، اقتصاد تولید، نسبت مخاطب با سالن و مناسبات کلان مدیریتی را با نگاهی نقادانه رصد کرده است. او از معدود چهرههایی است که سینما را نه پدیدهای مجرد در برج عاج هنر، بلکه منظومهای بههمپیوسته از فناوری، اقتصاد، جامعه و فرهنگ میفهمد؛ منظومهای که اگر مفصلهای اتصال آن با کژکارکردی روبهرو شوند، تمام ساختار را به ورطه فلجشدگی میکشاند. …












