نگاهی به رفتار، عملکرد و چارچوب ذهنی جریان تندروی داخلی نشان میدهد آنها هیچ کنش یا واکنشی نداشتند که در نهایت، هزینهای برای امنیت و منافع ملی ایران نداشته باشد. ایران همواره یا در حال پرداخت هزینههای اقدامات پیشین آنهاست، یا پسلرزههای این زنجیره اقدامها را حس میکند، یا با فرصتسوزی تفکر آنها در امور راهبردی جاری مواجه است.
فرصتسوزی، تنها یکی از مجموع اقدامات مخرب آنهاست که آخرین نمونه آن را باید در موضوع تخریب تفاهم اسلامآباد و پایان دادن به جنگ ایران – آمریکا در یک سو و طرح ادعاهای غیرواقعی و حداکثری درباره تنگه هرمز جستوجو کرد. مدل ثابت آنها در فرصتسوزی و تخریب روندها، تقریباً در مسائل مختلف یک الگوی تکرارشونده دارد: آنچه به دست آمده را با استفاده از ابزار مختلف تضعیف میکنند، با طرحِ خواستههای غیرواقعی فضا را تغییر میدهند، درباره موضوع یک فضای دوقطبی میسازند، طرف مقابل را تحریک میکنند و در نهایت، وقتی همه چیز از دست رفت، به مرحله «ما گفته بودیم» میرسند. …
