پاسخ، برخلاف تصور رایج، همیشه مثبت نیست. تجربه بسیاری از هلدینگهای بزرگ نشان میدهد که مشکل اصلی، کمبود سرمایه نیست؛ بلکه نحوه تخصیص آن است. در بسیاری از موارد، سرمایه به پروژههایی اختصاص مییابد که برای یک شرکت سودآورند، اما ارزش قابلتوجهی برای کل هلدینگ ایجاد نمیکنند. نتیجه آن، رشد داراییها بدون رشد متناسب ارزش، افزایش هزینه فرصت و کاهش انعطافپذیری گروه در مواجهه با تغییرات محیطی است.
در اقتصاد امروز، سرمایه دیگر کمیابترین منبع نیست؛ سرمایهای که هوشمندانه تخصیص یابد، کمیاب است. به همین دلیل، مزیت رقابتی هلدینگها بیش از آنکه به اندازه منابع مالی وابسته باشد، به کیفیت تصمیمهایی وابسته است که درباره این منابع گرفته میشود.
از همینجا، پرسش اصلی این مطلب شکل میگیرد: چگونه مدیرعامل میتواند سرمایه هلدینگ را بهگونهای تخصیص دهد که ارزش خلقشده در سطح گروه، از مجموع ارزش ایجاد شده در شرکتهای تابعه بیشتر باشد؟ ریشه مساله کجاست؟ …
