به گزارش خبرنگار اجتماعی رکنا، در سال ۱۴۰۴ عددی روی کاغذ می نشیند که وسوسه می کند باورش کنیم. سهم اسمی هر ایرانی از درآمد ملی، ماهانه حدود ۲۲ میلیون و ۱۲۰ هزار تومان. عددی که در نگاه اول می تواند شبیه خبر خوب باشد، چون بزرگ است و به ظاهر با گذشته فاصله دارد. اما زندگی، با بزرگی عدد قانع نمی شود. زندگی با چیزی قانع می شود که بتوان با آن خرید، درمان کرد، اجاره داد، و آخر ماه هنوز چیزی از نفس باقی مانده باشد. چهل و پنج درصد بیشتر، دو برابر گران تر
آدم ها ممکن است امسال دستمزد بالاتری گرفته باشند و حتی روی فیش حقوقی شان رشد دیده شود. اما اگر قیمت ها با سرعتی نزدیک به دو برابر شدن بالا رفته باشند، آن رشد تبدیل به یک حرکت نمایشی می شود. اینجا همان نقطه ای است که جامعه وارد سوء تفاهم جمعی می شود. پول بیشتر شده، اما پولدارتر شدن اتفاق نیفتاده. فاصله میان این دو جمله، همان فاصله میان آرامش و اضطراب است. بیست و سه هزار و نود و سه هزار میلیارد، صفر هایی که به خانه ها نمی رسند …
