وقوع یک زلزله بزرگ در تهران سالهاست به عنوان یکی از مهمترین سناریوهای بحران در کشور مورد توجه متخصصان قرار دارد. با این حال، آنچه میزان تلفات و خسارتهای ناشی از چنین رویدادی را تعیین میکند، تنها بزرگای زلزله نیست؛ بلکه نحوه مدیریت دقایق نخست پس از آن نیز نقشی تعیینکننده دارد. کارشناسان مدیریت بحران از نیمساعت ابتدایی پس از زمینلرزه به عنوان بخشی از «ساعت طلایی» یاد میکنند؛ بازهای که در آن باید پیش از فروپاشی کامل ارتباطات و گسترش آشفتگی شهری، تصمیمهای حیاتی اتخاذ شود.
دکتر مهدی زارع، استاد پژوهشکده بینالمللی زلزلهشناسی و مهندسی زلزله، در گفتوگو با خبرآنلاین سناریوی وقوع یک زمینلرزه ۷ ریشتری در نزدیکی هسته مرکزی تهران را تشریح کرده و توضیح میدهد که در ۳۰ دقیقه نخست پس از چنین رویدادی چه اقداماتی باید به صورت خودکار، غیرمتمرکز و مبتنی بر پروتکلهای از پیش طراحیشده انجام شود. تهران فرصت هشدار چندانی نخواهد داشت
زارع در تشریح این سناریو میگوید: «زلزلهای با بزرگای ۷ با کانونی فرضی در فاصله ۱۵ کیلومتری مرکز تهران کنونی و با حالت گسیختگی در امتداد گسل شمال تهران یا گسلهای ری و کهریزک، سناریوی فاجعهبار شدیدی را نشان میدهد.»
او تأکید میکند که نزدیکی کانون زلزله به شهر موجب میشود فرصت هشدار به حداقل برسد: «به دلیل نزدیکی به کانون زلزله، هسته شهری کاملاً در منطقه کور برای ایستگاههای درونشهری سامانههای هشدار پیشهنگام زلزله قرار خواهد داشت. امواج برشی مخرب S و امواج سطحی تقریباً همزمان با امواج اولیه P میرسند و تنها چند ثانیه کوتاه برای زمان هشدار در شهر مرکزی باقی میگذارند.
بنابراین ۳۰ دقیقه اول پس از زمینلرزه نمیتواند به تلهمتری میدانی در زمان واقعی برای چنین زلزلهای متکی باشد. در عوض، سامانه واکنش به فاجعه باید یک الگوریتم خودکار، از پیش محاسبه شده و دادهمحور را به کار گیرد.» …
