به گزارش خبرنگار سرویس اجتماعی تابناک، تقریبا سال ۱۳۹۰ بود. میشد برای ۲۰ سال بعد برنامه ریخت و با خیال نسبتاً راحت گفت که «امروز سختی میکشم تا فردا فرزندم راحتتر باشد.».
جمله بالا را پدر کرجی عنوان میکند. او در همان سال برای فرزند تازهمتولدشدهاش حساب پسانداز مسکن باز کرد. هر ماه مبلغی کنار گذاشت؛ نه با این تصور که روزی با این پول خانه بخرد، بلکه با این امید که وقتی فرزندش بزرگ شد، این پسانداز بتواند بخشی از هزینه خرید خانه را تأمین کند.
آن زمان، ۶۰ میلیون تومان عدد کوچکی نبود. و قرار بود بیست سال بعد هم، پولی با ارزش نسبی باشد که باری از روی دوش هزینه خرید مسکن در آینده بردارد. محاسبهاش هم ساده بود: حتی اگر قیمت خانه در سالهای آینده چند برابر شود، این پول بالاخره بخشی از هزینه خرید یک آپارتمان را پوشش خواهد داد.
اما یک متغیر در این معادله وجود داشت که هیچکس نمیتوانست با دقت امروز پیشبینیاش کند؛ تورم. …
