توسعه ایرانی - آریا طاری: دربی ۱۰۷ پایتخت؟ دربی تهران؟ بیایید قبل از هر چیز به این ترکیب خندهدار و این کمدی سیاه و تلخ پوزخند بزنیم. اصلا مگر تهران دیگر دربی دارد؟ اینکه بگوییم دربی پایتخت قرار است در ورزشگاه نقش جهان اصفهان برگزار شود، خودش بهتنهایی بزرگترین و دردناکترین طنز این روزهای فوتبال ماست. ویترین فوتبال ایران، آن تکستارهای که در تاریکی مطلق این ورزش هنوز سوسو میزد، حالا به چنان روزگاری افتاده که مانند یک آواره بیخانمان، باید کاسه گدایی به دست بگیرد و از شهر قدس به اراک و حالا به اصفهان پناه ببرد. چه بر سر هویت این بازی آوردید؟ نمیدانیم آنهایی که تصمیمگیران این وضعیت هستند، شبها با وجدان آسوده میخوابند یا اصلا کلمهای به نام خجالت در دایره لغاتشان تعریف شده است یا نه؟ اما شما هویت این بازی را دقیقا در همان روزی کشتید که ورزشگاه آزادی را با آن عظمت و آن سکوهای سیمانی خاطرهانگیزش، از این مردم گرفتید.
رویای گمشده در شبهای آزادی
بیایید کمی به عقب برگردیم؛ به روزهایی که دربی فقط یک مسابقه ۹۰ دقیقهای نبود، بلکه یک رویداد ملی بود که نبض کشور را برای یک هفته در دست میگرفت. یادتان هست؟ یادتان هست مردم از روزها قبل تقویمها را علامت میزدند؟ یادتان هست جوانان و نوجوانانی که از دورترین شهرهای مرزی، از شمال و جنوب، با پساندازهای کارگری و پولتوجیبیهای جمعشدهشان به عشق همین یک بازی به تهران میآمدند؟
ما نسلی هستیم که گزارشهای شبانه برنامه ۹۰ را با پوست و استخوان به یاد داریم. دوربین عادل فردوسیپور که در سیاهی شب قبل از دربی، میان چادرهای مسافرتی برپا شده در بلوار غربی آزادی میچرخید. آدمهایی که لای پتوهای مسافرتی مچاله شده بودند، در سرمای استخوانسوز تهران از لیوانهای پلاستیکی چای داغ میخوردند و برای هم کری میخواندند. آنها روی چمنهای بیرون ورزشگاه میخوابیدند تا صبح فردا، با باز شدن درهای آهنی آزادی، دواندوان خود را به سکوها برسانند. آن چادرها، آن شبخوابیها، آن ساندویچهای سرد و آن بلیتهای کاغذی در دست دستفروشان، روح دربی تهران بود. شما این روح را از کالبد فوتبال بیرون کشیدید. سوت پایان شوق؛ وقتی دردها از سکوها بزرگترند …
