به گزارش گروه سیاسی خبرگزاری دانشجو؛ سفر رئیسجمهور به قرقیزستان برای حضور در اجلاس سران سازمان همکاریهای شانگهای، بازتابی از یک گردش راهبردی در سیاست خارجی کشور و اعلام حضور مقتدرانه در کانون معادلات جدید بینالمللی است. در روزگاری که نظم تکقطبی جهان با بحرانهای ساختاری مواجه شده، سازمان شانگهای نه صرفاً یک نهاد منطقهای، بلکه به بزرگترین بلوک اقتصادی و امنیتی خارج از مدار هژمونی غرب بدل شده است. حضور عالیترین مقام اجرایی ایران در میان سران کشورهای عضو، متضمن پیامهای مهمی در حوزههای ژئوپلیتیک، اقتصادی و مدیریت کلان کشور است. وزن ژئوپلیتیک شانگهای؛ معماری نظم نوین در شرق
سازمان همکاریهای شانگهای با دربرگیری بیش از ۴۰ درصد از جمعیت جهان و حدود یکچهارم از تولید ناخالص داخلی دنیا، دیگر صرفاً یک سازوکار امنیتی منطقهای نیست؛ بلکه به کانون اصلی بازتوزیع قدرت و ثروت در جغرافیای جهانی تبدیل شده است. همنشینی غولهای اقتصادی نوظهور و قدرتهای اتمی و اثرگذار مانند چین، روسیه و هند در کنار بازیگران کلیدی اوراسیا، موازنهای بیسابقه در برابر نهادهای سنتی غربی ایجاد کرده است.
از منظر ژئواکونومیک، این ائتلاف بزرگترین دارندگان ذخایر نفت و گاز را مستقیماً به تشنهترین بازارهای مصرف جهان متصل میکند. توسعه پیوسته خطوط ترانزیتی قارهای، تعریف چارچوبهای امنیتی مشترک و از همه مهمتر، گامهای هماهنگ به سوی دلارزدایی و خلق شبکههای پرداخت مالی مستقل، سازمان شانگهای را به پیشران اصلی گذار به نظم چندقطبی و بستری غیرقابلتحریم در قرن بیستویکم تبدیل کرده است.
پایان فرضیه انزوا؛ نمایش اقتدار ایران در صحنه جهانی
سالهاست که دستگاههای رسانهای و اتاقهای فکر غربی با تولید گزاره تکراری و ادعایی «انزوای دیپلماتیک ایران»، تلاش کردهاند چنین القا کنند که تهران در بنبست ارتباطی با نظام بینالملل قرار دارد و کشورها حاضر به توسعه روابط با آن نیستند. با این حال، حضور رسمی و در بالاترین سطح رئیسجمهور در جمع رهبران قدرتهای بزرگ شرقی و آسیایی، خط بطلانی صریح بر این فضاسازیها کشید. …
