جوان آنلاین: اردوهای جهادی را نمیتوان صرفاً به کمکرسانی و رفع نیازهای مقطعی محدود کرد. این حرکت جلوهای از همدلی و مسئولیتپذیری اجتماعی است که متناسب با نیاز جامعه شکل میگیرد. در جریان جنگهای تحمیلی اخیر نیز این ظرفیت از امدادرسانی و تهیه غذای گرم تا حمایت از خانوادهها، آواربرداری و فعالیتهای فرهنگی و اجتماعی امتداد یافت. حسین حبیبی، طلبه حوزه علمیه آیتالله حقشناس از جمله جهادگرانی است که در قالب «جهادگران امین و امید» یا «قرارگاه امیدگاه نجف» در جریان جنگ در مناطق ۱۲، ۱۴ و ۱۵ تهران فعالیت داشته است. تهیه روزانه حدود ۴ هزار پرس غذای گرم، ایجاد فضای بازی برای کودکان، آواربرداری، پاکسازی مناطق آسیبدیده و کمک به خانوادههای جنگزده، بخشی از فعالیتهای این مجموعه بوده است. حبیبی مهمترین کارکرد اردوهای جهادی را آدمسازی و توانمندسازی میداند و معتقد است جهادگر نباید صرفاً مشکلات مردم را برطرف کند، بلکه باید به آنها کمک کند روی پای خود بایستند. در آستانه ۱۳ شهریور روز ملی حرکتهای جهادی و امداد مردمی، با این طلبه جهادگر درباره فلسفه خدمت جهادی، توانمندسازی مردم و نقش خانوادهها در ترویج فرهنگ همیاری گفتوگو کردهایم که در ادامه میخوانید.
اگر بخواهیم اردوهای جهادی را فراتر از «کمک به نیازمند» تعریف کنیم، مهمترین کارکرد و فلسفه این اردوها چیست؟
مهمترین کارکرد اردوهای جهادی، آدمسازی است. گاهی تصور میکنیم به اردوی جهادی میرویم تا خانهای بسازیم یا مدرسهای را تکمیل کنیم، اما در واقع، در کنار ساختن خانه و مدرسه، خود جهادگر بیش از همه ساخته میشود و رشد میکند. این موضوع را به عینه دیدهام. رهبر شهید نیز جهاد را یک پدیده عزیز و یک حرکت عظیم اجتماعی میدانستند و تأکید داشتند که جوانان کشور میتوانند بدون منتظر ماندن برای عملکرد دولت، خودشان برای حل مسائل و ساختن کشور وارد میدان شوند. به نظرم هر جا از انقلابیگری فاصله گرفتیم و کار جهادی نکردیم، عقب ماندیم. این بیانات و کلیدواژهها باید برای هر کسی که میخواهد در مسیر جهاد و خدمت قدم بگذارد، خوانده و بررسی شود. در آیات قرآن نیز بر این نگاه تأکید شده است. از جمله: «هَلْ جَزَاءُ الْإِحْسَانِ إِلَّا الْإِحْسَانُ»، یعنی احسان، کمک به دیگران و تأثیرگذاری مثبت در جامعه، خود زمینهساز احسان و برکت است. …
