تابآوری اجتماعی در ایران یکی از مفاهیم کلیدی در مطالعات توسعه اجتماعی، مدیریت بحران و پایداری جامعه محسوب میشود. در سالهای اخیر پژوهشگران علوم اجتماعی، برنامهریزان شهری و فعالان حوزه رفاه اجتماعی توجه بیشتری به این مفهوم نشان دادهاند. علت این توجه، افزایش پیچیدگی چالشهایی است که جوامع امروزی با آن روبهرو هستند. ایران نیز به عنوان کشوری با تنوع فرهنگی گسترده و تجربههای متعدد از بحرانهای اقتصادی، اجتماعی و زیستمحیطی، نیازمند تقویت ظرفیتهای اجتماعی برای مواجهه با شرایط دشوار است. در چنین بستری، تابآوری اجتماعی به عنوان عاملی مهم برای حفظ ثبات اجتماعی، افزایش توان سازگاری جامعه و تقویت ظرفیتهای جمعی مطرح میشود.
به بیان دکتر محمدرضا مقدسی، مدیر و مؤسس خانه تابآوری، Social Resilience یا تابآوری اجتماعی ظرفیت تبدیل و تحول، سازگاری با شرایط متغیر و توان مقابله با تنشها و بحرانهای اجتماعی در سطح جامعه است. این مفهوم به مجموعهای از توانمندیها اشاره دارد که به افراد، خانوادهها و گروههای اجتماعی امکان میدهد در برابر فشارهای اجتماعی و تغییرات محیطی دچار فروپاشی نشوند و مسیر زندگی اجتماعی خود را ادامه دهند.
تابآوری اجتماعی در ایران به توانایی جامعه برای مدیریت بحران، سازگاری با تغییرات و حفظ انسجام اجتماعی در شرایط دشوار نظارت میکند. این مفهوم دربرگیرنده مجموعهای از ظرفیتها و توانمندیها در سطوح فردی، خانوادگی و اجتماعی است که به جامعه امکان میدهد در برابر فشار و چالش و انواع مخاطرات دچار فروپاشی نشود. جامعهای که از سطح بالایی از تابآوری اجتماعی برخوردار است بهتر میتواند بحرانها را مدیریت کند، آسیبهای اجتماعی را کاهش دهد و مسیر بازسازی و توسعه را ادامه دهد.
یکی از مهمترین عوامل مؤثر بر تابآوری اجتماعی در ایران سرمایه اجتماعی است. …
