این بخش بهصورت خودکار گردآوری شده است. برای مطالعه کامل خبر، به منبع اصلی مراجعه کنید.
این روزها، اکنونِ ما در جهان معاصرِ ماشینی، در میان آرشیوها، عکسها، ویدئوها و خاطرات دیجیتالی، آنقدر سریع میگذرد که گویی همه در گذشتهای بیسابقه، اکنونها را میگذرانیم و این واقعیت انتزاعی را هیچ فیلمسازی بهاندازه «تئو آنجلوپولوس» نتوانسته در فرم سینمایی بر پرده به تصویر بکشد.
در جهان سینمایی آنجلوپولوس، گذشته هرگز چیزی نیست که پشت سر گذاشته شده باشد. گذشته، همچون مهای که بر شهر نشسته، در اکنون پراکنده است و گاه، بیآنکه اجازه بخواهد، جای واقعیت را میگیرد. او در فیلم «ابدیت و یک روز»، بیش از آنکه روایتی درباره واپسین روزهای زندگی یک شاعر بسازد، مراقبهای سینمایی درباره ماهیت زمان و گذشته ارائه میدهد. …
