در غرب میانمار، جایی که دشتهای سرسبز به کوههای راخین میرسند، بناهای سنگی میان تپهها پراکندهاند که بیشتر به دژ میمانند تا معبد. دیوارهای ضخیم، ورودیهای سنگین و راهروهای تودرتو، چهره شهری را میسازند که معماریاش با دیگر شهرهای تاریخی میانمار تفاوت دارد. اینجا مراوکیو (Mrauk-U) است؛ پایتخت پادشاهی آراکان از سال ۱۴۳۰ میلادی تا اواخر قرن هجدهم، شهری که قدرتش را از موقعیت خود میان کوه، دشت و خلیج بنگال میگرفت.
مراوکیو را شاه مین ساو مون (Min Saw Mon) در نیمه نخست سده پانزدهم بنا کرد و این شهر بیش از سه قرن مرکز پادشاهی آراکان باقی ماند. در دوره اوج، بهویژه از سده شانزدهم تا نیمه نخست سده هفدهم، مراوکیو به شهری ثروتمند و قدرتمند تبدیل شد؛ جایی که کشاورزی، تجارت، مذهب و قدرت نظامی در شکلگیری آن درهمتنیده بودند. امروز حدود ۲۰۰ معبد، استوپا و صومعه در محدودهای نزدیک به ۷ در ۶ کیلومتر، میان تپهها و دشتهای اطراف پراکندهاند. …
