خودرو برقی وارد شد؛ تعمیرکار، قطعه و خدماتش کجاست؟خودروهای بنزینی، هیبریدی و برقی
خودروهای برقی و هیبریدی وارد بازار شدهاند، اما آمار روشنی از تعمیرکاران آموزشدیده، مراکز مجهز، قطعات موجود و تعهد واقعی خدمات پس از فروش در ایران نداریم.
چراغ خطای یک خودروی هیبریدی روشن میشود. مکانیک محله حاضر نیست به سامانه ولتاژبالای آن دست بزند، نمایندگی شهرستان ابزار عیبیابی ندارد و پاسخ نهایی این است: خودرو باید با خودروبر به تهران فرستاده شود. همان فناوریای که روز رونمایی نشانه حرکت بهسوی آینده بود، حالا برای مالک به چند هفته توقف و فاکتوری نامعلوم تبدیل شده است.
بحث فقط تعداد اندک این خودروها یا کمبود ایستگاه شارژ نیست؛ پرسش سادهتر و شاید مهمتر است: پیش از فروش خودروهای برقی و هیبریدی، چند نفر را برای روز خرابی آنها آموزش دادهایم؟
خودرو را شمردیم، تعمیرکار را نه
واردات خودرو، افتتاح ایستگاه شارژ و تحویل نخستین تاکسی برقی دیده میشود؛ عکس دارد و به کارنامه مدیریتی اضافه میشود. تربیت تکنسین، تجهیز کارگاه، تأمین قطعه و پاسخگویی چندساله به مشتری چنین جذابیتی ندارد. حال آنکه همین زیرساخت نامرئی، بعد از پایان مراسم تکلیف خریدار را مشخص میکند.
آموزش کاملاً متوقف نبوده است. براساس اعلام سازمان آموزش فنیوحرفهای استان تهران، نخستین دوره تعمیر و نگهداری خودروهای برقی و هیبریدی گروه ایرانخودرو در دی ۱۴۰۲ برای ۱۶۰ نفر برگزار شد. خبرهای استانهای دیگر نیز بیشتر از «نخستین دوره»، «راهاندازی کارگاه» یا «برنامهریزی برای آموزش» حکایت دارند. با این حال، هنوز آمار عمومی و قابل سنجشی از تعداد تکنسینهای دارای صلاحیت ولتاژبالا، تعمیرگاههای مجهز و پراکندگی استانی آنها وجود ندارد. این شروع آموزش است، نه یک شبکه ملی آماده.
تابلو نمایندگی، تعمیرگاه تخصصی نیست
تعمیر خودروی برقی با اضافهکردن یک دستگاه دیاگ به تعمیرگاه معمولی ممکن نمیشود. تکنسین باید قطع و ایمنسازی ولتاژ بالا را بداند، ابزار عایق و فضای کار مناسب داشته باشد و بتواند باتری، سامانه مدیریت باتری، اینورتر، شارژر داخلی و مدار خنککاری را عیبیابی کند. خودروی هیبریدی میتواند پیچیدهتر هم باشد؛ چون موتور درونسوز و تجهیزات ولتاژبالا را همزمان در خود دارد. …
