تبلیغات تبلیغات تبلیغات
صفحه اقتصاد - جنگهای طولانی یک ویژگی مهم دارند؛ قدرت نظامی تنها زمانی معنا دارد که بتوان آن را حفظ کرد. یک ارتش ممکن است از نظر تعداد هواپیما، ناو، موشک و مهمات برتری داشته باشد، اما اگر برای ادامه عملیات مجبور شود مسیرهای پشتیبانی را طولانیتر کند، پایگاههای بیشتری را تحت حفاظت قرار دهد، ناوهای خود را مدت بیشتری در دریا نگه دارد و هزینه تأمین سوخت و نیروی انسانی را افزایش دهد، بخشی از مزیت نظامی آن به هزینه تبدیل میشود.
این همان جایی است که مفهوم «جنگ تابآوری» اهمیت پیدا میکند؛ جنگی که در آن هدف فقط وارد کردن خسارت نیست، بلکه افزایش هزینه ادامه جنگ برای طرف مقابل است.
در چنین معادلهای، یک پایگاه آسیبدیده تنها یک هدف نظامی از دسترفته نیست؛ ممکن است به معنای تغییر مسیر تدارکات باشد. یک مسیر دریایی ناامن فقط یک مسیر پرخطر نیست؛ میتواند به افزایش هزینه بیمه، تأخیر در حملونقل و افزایش قیمت انرژی منجر شود. و افزایش قیمت انرژی نیز در نهایت میتواند از پنتاگون عبور کرده و به سبد مصرفکننده، تورم و سیاست داخلی آمریکا برسد.
گزارشهای منتشرشده درباره وضعیت لجستیکی نیروهای آمریکایی در منطقه، تصویری از همین فشار ارائه میدهد. استقرار حدود ۲۰ کشتی و ۲۰ هزار ملوان و تفنگدار دریایی، به صدها هزار وعده غذا و میلیونها گالن سوخت در هفته نیاز دارد. آسیب به یکی از مراکز اصلی پشتیبانی آمریکا در بحرین نیز اهمیت فاصله جغرافیایی با مراکز جایگزین را بیشتر کرده است؛ بهگونهای که دیگو گارسیا و حتی سنگاپور به بخشی از زنجیره تأمین تبدیل میشوند. …
