آرش‌های بدون تیر و کمان

همین اول نوشته بگویم قرار نیست از نمایش آرش که به تازگی روی صحنه رفت و مبلغ کلان بلیت و حواشی بسیارش بنویسم، نه اینکه در آن مورد بی نظرم که هستم و گمان می کنم اگر پی درآمد هستیم بهتر است جایی غیر از سالن تئاتر پیش باشیم و اگر هم هستیم حداقل کاری به اسطورهای ملی نداشته باشیم. البته از این چند خط تصور نکنید که پی ریزش مخاطب و نرسیدن به درآمد هستم. اصلا این طور نیست. چقدر هم خوب است اگر نمایش ها بفروشند و هنرمندان تئاتر بی نیاز از فلان حامی دولتی و غیردولتی بشوند. خانم و آقای خودشان باشند و در روزگار گرانی و تنگدستی ناگزیر نباشند همچون جهانگیر الماسی و فلانی و بهمانی اعتراف به نداری و سفره خالی شان کنند. بنا هم ندارم از آرشی بگویم که ردش در اوستا و آثار کهن هست و در دوره معاصر با نوشته های ادبی و هنری احسان یارشاطر، ارسلان پوریا، سیاوش کسرایی، نادر ابراهیمی، مهرداد اوستا و بهرام بیضایی جان …