یادداشت مهمان، کورش علیانی، فعال فرهنگی: معاون وزیر بهداشت خبر داده است که واکسن‌های موردنیاز کشور را تا پایان سال ۱۴۰۶ تأمین و برای توزیع آن‌ها در سراسر ایران برنامه‌ریزی کرده‌اند. این خبر را باید در متن شرایط امروز ایران خواند؛ جنگ، تحریم، و محاصره‌ی دریایی. تأمین چیزی که مستقیماً با سلامت عمومی پیوند دارد، زیر چنین فشاری، یک موفقیت ملی است. افتخار به این موفقیت حق ما است. افتخار و شادی جمعی واکنشی طبیعی به موفقیت جمعی است و برای دوام یک جامعه ضروری است.
عجیب نیست که در برابر خبرهای خوب ایرانی اغلب رفتاری دیگر می‌بینیم؟ اقشار صدادار جامعه اغلب هنوز جمله تمام نشده، تبصره‌ها را ردیف می‌کنند. مگر کار مهمی کرده‌اند؟ مگر وظیفه‌شان نبوده؟ از کجا معلوم؟ چرا درباره فلان کمبود حرف نمی‌زنید؟ بسیاری از این پرسش‌ها ممنوع یا بی‌ارزش نیست. اما چرا همین ذهن پرسشگر در برابر موفقیت دیگران آب از لب و لوچه‌اش راه می‌افتد و سوالی ندارد؟ چرا آنچه برای دیگری دستاورد است، برای ما تازه آغاز یک بازجویی است؟ …
