چگونه تلویزیون رسمی کودکان ما را با زبان مادری بیگانه کرد؟

به گزارش اطلاعات آنلاین، در میان ارکان گوناگون سازنده‌ی فرهنگ، زبان همواره به عنوان بنیادین‌ترین و حیاتی‌ترین رکن هویت ملی مطرح است؛ عاملی که تنها ابزاری برای انتقال مفاهیم روزمره نیست، بلکه خاستگاه اندیشه، حافظه‌ی تاریخی و وسیله‌ی اتصال فرد به ریشه‌های فرهنگی‌اش محسوب می‌شود. پژوهش‌های جامعه‌شناختی و انسان‌شناختی به‌روشنی نشان می‌دهند که پیوند میان فرد و سرزمین مادری تا چه اندازه به تداوم استفاده از زبان آبا و اجدادی وابسته است. این پدیده را به وضوح می‌توان در جوامع مهاجر مشاهده کرد؛ نسلی از مهاجران که به زبان سرزمین اصلی خود سخن می‌گویند، خود را متعلق به آن فرهنگ می‌دانند، اما به‌محض آنکه در نسلی زنجیره‌ی این زبان به فراموشی سپرده شود، گویی بند ناف فرد با هویت فرهنگی کشورش بریده شده و او کاملاً در فرهنگ میزبان حل می‌شود. این قاعده در مقیاس داخلی نیز برقرار است؛ جایی که زبان فارسی به عنوان ریسمان نامرئی وحدت و انسجام ملی، نقش اصلی را در همبستگی اقوام ایرانی ایفا می‌کند. …