به گزارش همشهری آنلاین، ماجرا دیگر فقط یک تراکتور در استودیوی تلویزیون یا اسبی مقابل دوربین نیست؛ حالا پای شیر الاغ هم به آنتن باز شده است! آن‌طرف‌تر، یک شوخی با نام زینب ابوطالبی در برنامه امیرحسین قیاسی می‌چرخد و در فضای سیاسی هم ماجرای محمدرضا باهنر و اظهاراتش درباره این مجری تلویزیونی به حاشیه‌ای خبرساز تبدیل می‌شود. انگار همه، از برنامه‌ساز و مجری تا چهره سیاسی، در مسابقه‌ای نانوشته برای دیده‌شدن شرکت کرده‌اند؛ مسابقه‌ای که در آن گاهی خودِ سوژه از محتوایی که باید درباره‌اش حرف زد، مهم‌تر می‌شود.
اما یک پرسش جدّی پشت این اتفاق‌های معنادار وجود دارد: آیا در رقابت رسانه‌ای امروز، هر چیزی که وایرال شود، الزاماً ارزش تولید و بازنشر و مشاهده دارد؟ و آیا تلویزیون برای بازگرداندن مخاطب باید به هر اتفاق عجیب‌وغریبی متوسل شود یا وقت آن رسیده که جای شکار لحظه‌های جنجالی، سراغ ساختن برنامه‌هایی برود که مخاطب برای خودِ آنها پای تلویزیون بنشیند؟
وقتی خود اتفاق جای برنامه را می‌گیرد …
