سال زراعی تازه؛ از حافظه مهرگان تا آینده کشاورزی ایران

سال زراعی برای کشاورز با ورق‌خوردن تقویم آغاز نمی‌شود. آغازش نخستین باران پاییزی است، زمینی که باید آماده شود، بذری که باید برگزید و امیدی که پس از یک فصل برداشت دوباره جان می‌گیرد. پیش از آنکه مناسبتی تقویمی باشد، سرآغاز مجموعه‌ای از تصمیم‌ها و نگرانی‌هاست: باران به‌موقع می‌بارد؟ آب به زمین می‌رسد؟ بذر و نهاده فراهم می‌شود؟ و حاصل ماه‌ها زحمت، سرانجام خرج زندگی را درمی‌آورد؟

سال زراعی ۱۴۰۵-۱۴۰۶ میان تجربه سال گذشته و امید به محصولی آغاز می‌شود که هنوز باید برایش کار کرد. در آیین ملی آغاز این سال، از تولید حدود ۱۳۷ میلیون تن محصول و رشد ۲.۳ درصدی بخش کشاورزی سخن گفته شد؛ اعدادی که گستره فعالیتی را نشان می‌دهند که با زندگی میلیون‌ها نفر و امنیت غذایی جامعه گره خورده است. اما پشت این ارقام فقط زمین و تناژ نیست. هر تن محصول حاصل کار کسانی است که با کم‌آبی، تغییر اقلیم، هزینه‌های تولید و نوسان بازار دست‌وپنجه نرم می‌کنند.

  …