«اسکورت»؛ وقتی جاده از درام جلو می‌زند

محمد تقی‌زاده

جاده در سینما معمولاً جایی است که آدم‌ها ناچار می‌شوند خود واقعی‌شان را نشان دهند. فاصله‌ای که باید طی شود، هرچه بیشتر به پایان نزدیک می‌شود، راه فرار شخصیت‌ها از تصمیم‌هایی که گرفته‌اند، تنگ‌تر می‌شود. جاده می‌تواند محل تعقیب و گریز باشد، اما اهمیتش زمانی آشکار می‌شود که حرکت خودروها به حرکت درونی آدم‌ها گره بخورد؛ وقتی سرعت، فقط سرعت نباشد و سبقت‌گرفتن از یک ماشین، معنایی فراتر از جلو افتادن در مسیر پیدا کند. «اسکورت»، ساخته یوسف حاتمی‌کیا، از همین امکان سینمایی شروع می‌کند؛ از جهانی که در آن قانون، معیشت، رفاقت و وجدان، هرکدام آدمی را به سمتی می‌کشند. مسئله اما این است که فیلم تا چه اندازه می‌تواند از این موقعیت پرظرفیت، درامی بسازد که پس از پایان تعقیب‌وگریزها نیز در ذهن تماشاگر ادامه پیدا کند. …