اقتصاد انرژی در ایران سالهاست با مسالهای مزمن دستبهگریبان است؛ عرضه برق و گاز (و سایر حاملهای انرژی) با قیمتهایی بهمراتب پایینتر از هزینه تمامشده و هزینه فرصت. این وضعیت، اگرچه در کوتاهمدت بهعنوان ابزاری برای کنترل هزینههای معیشتی یا حمایت از تولید تلقی شده، اما در بلندمدت پیامدهای عمیقی بر سرمایهگذاری، پایداری شبکه، ترکیب مصرف و حتی ساختار صنعتی کشور گذاشته است. کاهش انگیزه سرمایهگذاری در بخش برق و گاز، فرسودگی زیرساختها، ناترازی فزاینده میان عرضه و تقاضا و شکلگیری الگوی مصرف پرریسک، …