مُردیم از بس جان نداریم!

وقتی ذهن فرد به طور مستمر درگیر تامین اجاره مسکن، شهریه مدرسه، هزینه درمان یا حتی خرید اقلام روزمره باشد، انرژی روانی او برای خلاقیت، برنامه‌ریزی بلندمدت و ارتقای مهارت‌ها کاهش می‌یابد. در چنین شرایطی، افراد به جای نگاه راهبردی به آینده، درگیر مدیریت بحران‌های روزمره می‌شوند. این وضعیت به فرسایش سرمایه انسانی می‌انجامد.