امید از دل البرز

برای عدالت آموزشی

درحالی‌که بیش از ۵ سال از اجرای پویش جهاد علمی البرز می‌گذرد، هر روز پیام‌های محبت آمیزی از سوی دانش‌آموزان عشایری و روستایی به‌دست مریم سعدی می‌رسد که خستگی تلاش برای آنها را از تن او و دبیران البرز می‌تکاند: «در یکی از پیام‌ها دانش‌آموزی نوشته بود من از عشایر هستم و چون نیمی از سال را کوچ می‌کنیم، نمی‌توانم به مدرسه بروم و همیشه نگران بودم که نتوانم در کنکور قبول شوم، ولی با آموزش‌های مدرسه البرز توانستم در دانشگاه دولتی قبول شوم... دانش‌آموز دیگری هم لحظاتی بعد از اعلام نتایج کنکور به من پیام داد و گفت بعد از خانواده‌ام اولین کسی که دوست داشتم خبر قبولی‌ام را بشنود شما بودید...»
اتفاقی که برای فرزند سعدی افتاده باعث شده او برای کاهش بی‌عدالتی‌ آموزشی دانش‌آموزان گوشه کنار کشور مصمم شود: «سال ١٣٩٧ که پسرم حسین در آزمون ورودی دبیرستان ماندگار البرز پذیرفته شد، من هم عضو انجمن اولیا و مربیان مدرسه شدم. پسرم دانش‌آموز مستعدی بود و من انتظار داشتم او با امکانات این مدرسه نمونه دولتی به شایستگی‌هایش برسد، اما خیلی زود متوجه شدم مافیای کنکور و صاحبان مراکز آموزشی خصوصی که در مدارس مختلف به‌دنبال جذب دانش‌آموز هستند، این جا هم حضور دارند.» پیشنهادیکی از اعضای انجمن این حقیقت تلخ را برای سعدی برملا کرده است: «این عضو انجمن معتقد بود پسرم با سختکوشی و امکانات یک مدرسه دولتی نمی‌تواند نتیجه مناسبی به‌دست آورد و پیشنهاد کرد حسین را به موسسه‌ای آموزشی بسپارم که با گرفتن هزینه‌ای نجومی دانش‌آموزان مستعد را به صندلی دانشگاه‌های برتر کشور می‌رسانند.»

آرزوهای بزرگ

مریم سعدی پیشنهاد او را نپذیرفت و فرزندش با سختکوشی و امکانات آموزشی مدرسه در رشته پزشکی پذیرفته شد، ولی این پیشنهاد تلنگری بود تا سعدی را تشویق کند که برای کوتاه کردن دست مافیای کنکور و ارائه‌دهندگان خدمات آموزشی تجارت محور در کنار مسئولان آموزشی مدرسه البرز بایستد: «اولین قدم را با تغییر سیستم آموزشی مدرسه برداشتیم و با یکپارچگی علم محور سیستم آموزشی مدرسه و کم‌اثر کردن فردمحوری در این سیستم، سعی کردیم امکان سوء‌استفاده مافیای کنکور را به حداقل برسانیم و اجازه ندهیم دلالان کنکور استعدادهای برتر مدرسه را با وعده‌های دروغین به آموزشگاه‌های کنکور کاسب مآبانه بکشانند. »موفقیت این اقدامات و توسعه عدالت آموزشی در دبیرستان البرز مقدمه‌ای برای بلندتر شدن سقف آرزوهایسعدی و در سر پروراندن انتقال امکانات آموزشی تهران به نقاط محروم کشور شد. آرزو و ایده‌آلی که در بستر اجرای پویش جهاد علمی البرز مسیر خود را طی می‌کند...

مادرانه‌های خانم سعدی

مادر مهربان پسران البرز شاید همان روزی که برای آقای دکتر شدن پسرش راه و چاه کلاس‌های عجیب‌وغریب کنکور را پیش پایش گذاشتند، در مادری برای پسران و دختران کم‌بضاعت شهرها و روستاهای دورافتاده کشور مصمم شد، شاید هم سررشته همه ماجراهای زندگی او به اهواز برسد، شهری جنوبی که مریم سعدی روزهای درس و مدرسه را در آن گذرانده است: «خانواده‌ام برای تحصیلم کاملا از من حمایت کردند و بعد از تشکیل خانواده و مادر شدن هم تحصیلاتم را تا مقطع دکترا ادامه دادم، اما بسیاری از همکلاسی‌هایم به دلیل محرومیت‌ها و محدودیت امکانات آموزشی شهر اهواز مجبور شدند در نوجوانی درس و مدرسه را رها کنند. من در آن دوره از دیدن حسرت‌ دختران مستعد شهرم رنج می‌بردم و دوست داشتم برای آنها و دیگر دانش‌آموزان محروم کاری انجام دهم. همین حس هم باعث شد خدمت در آموزش‌وپرورش را به فعالیت‌های پژوهشی که دلمشغولی مورد علاقه‌ام است، ترجیح دهم.»
دغدغه دشوار و پرچالش فراهم کردن امکانات آموزشی مجازی برای دانش‌آموزان گوشه کنار کشور، مادرانه‌های مریم سعدی برای پسران دبیرستان البرز را کمرنگ نکرده و او در کنار برنامه‌ریزی آموزشی مدرسه، از غصه‌ها و دلواپسی‌های کوچک و بزرگ‌شان هم غافل نمی‌ماند. وقتییکی از پسرها با گلایه از زمین و زمان در اتاق سعدی را می‌زند، کم‌کردن غصه‌های او مهم‌ترین وظیفه اش می‌شود و وقتی خبر موفقیت دانشگاهی آنها را می‌شنود، به رسم همه مادرها باد به غبغبغش می‌افتد! سعدی محاسن پسرهای مدرسه را هم مادرانه و با اغراق می‌شمرد و روی تک‌تک آنها به‌اندازه حسین آقای خودش عرق و تعصب دارد. خانم دکتر سعدی دیگر فقط مادر تنها پسر خونی‌اش نیست و در موفقیت و سربلندی پسران دبیرستان البرز و بسیاری از دانش‌آموزان نقاط محروم کشور سهمی دارد...

بیشتر بخوانید:آشنایی با نخستین کالج تهران
‌