جایگاه نامناسب تیم ملی ایران در فهرست گران‌ترین تیم‌های ملی

به گزارش ایلنا، در دنیای مدرن، رنکینگ‌های سنتی فیفا که صرفاً بر پایه نتایج گذشته چیده می‌شوند، دیگر تنها معیار سنجش قدرت نیستند؛ چرا که همیشه بهترین تیم روی کاغذ، جام جهانی را به خانه نمی‌برد.

امروز، میدان نبرد جدیدی شکل گرفته است: تقابل بر سر ارزش مالی ناب. در این میان، پایگاه داده‌پردازی «ترانسفرمارکت» با اعتباری بی‌بدیل، به قاضی بی‌رحم اقتصاد فوتبال تبدیل شده است. در الگوریتم‌های این مرجع، تجربه و بازوبند کاپیتانی رنگ می‌بازد و این «جوانی» و «استعداد» است که قیمت‌ها را به سقف می‌چسباند تا ارزشمندترین تیم‌های کره خاکی را معرفی کند.

نگاهی به قله این رده‌بندی، حقایق عجیبی را برملا می‌کند. انگلیس، تیمی که بیش از نیم قرن است در حسرت لمس کاپ جام جهانی می‌سوزد، با برچسب قیمتی خیره‌کننده 1.6 میلیارد دلار، بر تخت پادشاهی باارزش‌ترین تیم‌های ملی جهان تکیه زده است.

سه‌شیرها به همراه غول‌هایی نظیر فرانسه و اسپانیا، مثلث اشرافی تیم‌های میلیارد دلاری را تشکیل می‌دهند.

در تعقیب این کلوپ، پرتغال با 865 میلیون دلار جایگاه چهارم را تسخیر کرده و برزیل به عنوان گران‌بهاترین جواهر آمریکای جنوبی در رتبه پنجم ایستاده است. اما طنز تلخ این رده‌بندی در جایگاه ششم نهفته است؛ جایی که ایتالیا جا خوش کرده، در حالی که آتزوری‌ها حتی هنوز بلیت حضور در جام جهانی را رزرو نکرده‌اند.

آرژانتینِ مدافع قهرمانی و هلند در رتبه‌های بعدی قرار دارند. در این میان، حضور نروژ یک پدیده کاملاً مصنوعی و جذاب است؛ کشوری که تنها به لطف برچسب‌های نجومی دو اعجوبه جوان خود، یعنی ارلینگ هالند و مارتین اودگارد، جایگاهی در میان نخبگان پیدا کرده است.

وقتی قطب‌نمای ترانسفرمارکت را به سمت آسیا می‌چرخانیم، با یک بیابان مالی مواجه می‌شویم. در میان 20 تیم اول دنیا، ورود آسیایی‌ها ممنوع است. برای یافتن اولین نماینده قاره کهن، باید تا رده 28 سقوط کنید؛ جایی که ژاپن با 262 میلیون یورو پادشاهی می‌کند.

تسلط سامورایی‌ها به حدی ترسناک است که ارزش آن‌ها دقیقاً دو برابر کره جنوبی است. در واقع، اگر تمام دارایی‌های فوتبالی ایران، ازبکستان، استرالیا و کره جنوبی را روی هم بگذارید، به زحمت هم‌تراز ارزش ژاپن خواهد شد! آسیا در این بازار بی‌رحم، تنها همین دو تیم (ژاپن و کره) با ارزش‌های 9 رقمی را در چنته دارد.

اما فاجعه اصلی در رده‌های پایین‌تر رخ عیان می‌کند. ازبکستان در رده 63 و استرالیا در رده 68 ایستاده‌اند و پایین‌تر از همه آن‌ها، نام ایران به چشم می‌خورد. تیمی که سال‌ها حاکم بلامنازع رتبه‌های اول و دوم رنکینگ فیفا در آسیا بود، حالا حوالی رتبه 75 دنیا دست و پا می‌زند.

جالب است بدانید قطر، فاتح دو دوره اخیر جام ملت‌های آسیا، حتی در میان 75 تیم اول این لیست هم جایی ندارد.

چرا ترازنامه مالی فوتبال ایران تا این حد حقیرانه است؟ ترانسفرمارکت دلایل روشنی دارد: نخست، کوچ معکوس ستاره‌ها و خالی شدن سطح اول فوتبال اروپا از لژیونرهای ایرانی. دوم، افت اجتناب‌ناپذیر ارزش مالی مهره‌های پابه‌سن‌گذاشته‌ای همچون مهدی طارمی.

سوم، خشکسالی در پرورش استعدادهای جوانی که توانایی عبور از مرزها را داشته باشند (و حبس شدن معدود جوانان آینده‌دار در چارچوب لیگ داخلی). و در نهایت، نگاه سرد و بی‌تفاوت الگوریتم‌های قیمت‌گذاری به لیگی که در سطح جهانی کمتر دیده می‌شود.

با این وجود، مستطیل سبز هرگز برده اعداد نبوده است. جام جهانی پیش رو با حضور 48 تیم، همان سکوی پرتابی است که فوتبال ایران به آن نیاز دارد؛ یک میدان نبرد واقعی برای شورش علیه ماشین‌حساب‌های ترانسفرمارکت و اثبات این حقیقت که عیار واقعی یوزها، فرسنگ‌ها با رتبه هفتاد و پنجم دنیا فاصله دارد.