در این مدت، اکثریت مردم ایران از اینترنت جهانی محروم بودند، در حالی که چهار گروه به آن دسترسی داشتند: خریداران «اینترنت پرو» با قیمتهای نجومی، سیاسیون و اهالی رسانه دارای «سیمکارت سفید»، خریداران کانفیگهای گرانقیمت و کاربران فارسیزبان خارج از کشور.