روش های نجات و گذار ایران در ۴۷ سال گذشته / سنتز«دوورژه-هانتینگتون» در بزنگاه‌های تاریخی/ پراکسیس میانه روها و «مصلح صبور» علیه دوقطبی‌های فروپاشنده

  «نرم‌افزار مدنی‌سازی» دوورژه ستیز سیاسی را از خیابان به صندوق رأی برده، نظریه‌ی هانتینگتون را از منظر «سخت‌افزار عملیاتی» برای جابه‌جایی نخبگان مهیا می کند. در تاریخ معاصر ایران (از انقلاب ۵۷، خرداد ۷۶ تا تیر ۱۴۰۳)، هرگاه ترکیب نظریه دوورژه و هانتینگتون توانسته است میانه‌روها و اصلاح طلبان درون حاکمیت را (در نظام) با مصلحان قانون‌گرا (با نظام) پیوند بزند، پروژه‌ی «تندروهای داخلی» و «امنیتی‌سازی خارجی» شکست خورده به نحوی که این فرآیند نشان می دهد، ترکیب مذکور قادر بوده وحدت مکانیکی فروپاشنده را …