تجارت خارجی ایران همچنان در قالب الگوی نفت در برابر غذا محصور مانده است؛ قالبی که ریشه در سازوکار آنگلوساکسونی بازیافت پترودلارها دارد و با تخصیص ارز ترجیحی به کالاهای اساسی، زنجیرههای ارزش ملی را گسسته و اقتصاد را در حاشیه خامفروشی درجازده است. این مقاله واکاوی میکند که چگونه پترودلار برونزا، دلار حاصل از صادرات قابلیتپایه را میبلعد و بدون بازآفرینی پیوندهای ژئواکونومیک بر مبنای منطق زنجیره ارزش، تحقق الگوی جایگزین «صنعت در برابر غذا» ناممکن خواهد بود؛ الگویی که گذار به آن، نیازمند تحولی …