۱۵ دقیقه بهت و شرمندگی

ساعت ۱۹‌، یکی از ایستگاه‌های متروی تهران؛ جمعیت نه‌چندان زیادی برای این ساعت از شب، از قطار پیاده می‌شود و می‌رود سمت پله‌برقی برای خروج از ایستگاه. ناگهان صدای جیغ و داد بلند می‌شود. صداها به سمت پله‌برقی می‌چرخد. زنی زمین خورده و افتاده است روی پله‌‌برقی. یکی میان جمعیت پایین پله‌ها به‌‌سرعت دکمه را می‌زند و حرکت را متوقف می‌کند؛ چه حضور ذهن و سرعت عمل خوبی.