با نیمنگاهی به گذشته متوجه میشویم که ایرانیان آنچنان که باید و شاید به هویت فرهنگی و بهارثرسیده خود اهمیت نمیدادهاند؛ در حقیقت با وجود اینکه ایران کشوری است که هفت هزار سال سابقه تمدن و شهرنشینی دارد، اما در حفظ و نگهداری آثار اجدادمان آنطور که باید و شاید مصمم و جدی نبودهایم. مصداق این ادعا، تخریب بخش اعظمی از یادمانهای معماری است که توسط حکومتهایی که تازه زمام را در دست گرفته بودند، از صحنه روزگار محو میشد. این رسم نامیمون از زمان ساسانیان باب شد که نقشبرجستههای سنگی حکومتهای قبل …