«کات» دستوری روی حقیقت؛ وقتی برلیناله صدای غزه را برید! / فرش قرمز و جاده‌صاف‌کنِ تهاجم فرهنگی علیه تمدن آسیایی

به گزارش گروه فرهنگ و هنر خبرگزاری دانشجو، جشنواره بین‌المللی فیلم برلین، موسوم به برلیناله (Berlinale)، در سال ۱۹۵۱ میلادی و در اوج رقابت‌های جنگ سرد به عنوان «ویترینی برای دنیای آزاد» در دل برلین غربی تاسیس شد. این جشنواره که امسال هفتاد و ششمین دوره خود را پشت سر می‌گذارد، همواره به عنوان سیاسی‌ترین جشنواره رده الف جهان شناخته شده است. تندیس «خرس طلایی» این رویداد، بیش از آنکه نشانی از نبوغ هنری باشد، در دهه‌های اخیر به ابزاری برای تشویق آثاری تبدیل شده که با سیاست‌های کلان اتحادیه اروپا و دولت فدرال آلمان همسو هستند.

فرش قرمز برای «ایران‌ستیزی»؛ سد دفاعی برای «اسرائیل»

جشنواره‌ای که سال‌هاست به پناهگاه فیلمسازان معاند ایرانی تبدیل شده و جوایز خود را بر اساس میزان تقابل اثر با حاکمیت ایران تقسیم می‌کند، امسال در برابر پرسش از ۷۶ سال اشغالگری و نسل‌کشی در فلسطین دچار لکنت شد.

یک بام و دو هوای وندرس: ویم وندرس (رئیس هیئت داوران) مدعی شد «ما وزنه تعادل سیاست هستیم»، اما همین وزنه هنگامی که نوبت به نقد دولت آلمان (تأمین‌کننده اصلی بودجه جشنواره) رسید، به نفع صهیونیسم سنگینی کرد.

سانسور به سبک دموکراتیک؛ ماجرای قطع پخش زنده

در یک اتفاق بی‌سابقه و مشکوک، درست زمانی که خبرنگاران پرسش از حمایت‌های تسلیحاتی آلمان از رژیم صهیونیستی را مطرح کردند، پخش زنده نشست خبری قطع شد. برگزارکنندگان با فرار رو به جلو، این اتفاق را «نقص فنی» نامیدند؛ اما برای افکار عمومی جهان روشن بود که این یک «سانسور سیستماتیک» برای جلوگیری از به چالش کشیدن حامیان مالی جشنواره بود.

سینمای سفارشی؛ انتخاب‌های هدفمند

افتتاحیه جشنواره با فیلمی درباره افغانستان، تلاشی مذبوحانه برای تداوم روایت‌های کلیشه‌ای غرب از شرق بود.

تخریب تمدن آسیایی: برلیناله با برجسته کردن آثاری که بر طبل خودتحقیری و سیاه‌نمایی از تمدن ایرانی و شرقی می‌کوبند، در حال مهندسی فرهنگی است.

انصراف نخبگان: واکنش تند چهره‌هایی همچون آرونداتی روی (نویسنده مشهور) و انصراف او از جشنواره در اعتراض به سخنان وندرس، نشان داد که نخبگان جهان دیگر فریب این بازی‌های دوگانه را نمی‌خورند.

بودجه‌های آلوده؛ هنر در خدمت قدرت

دولت آلمان با اختصاص بودجه‌ای بالغ بر ۱۱.۹ میلیون یورو به این دوره از جشنواره، عملاً خط‌مشی سیاسی آن را تعیین کرده است.

وقتی داور جشنواره (اوا پوشچینسکا) پرسش درباره غزه را «ناعادلانه» می‌خواند، در واقع در حال پاسداری از منافع دولتی است که حقوق بشر را فدای معاملات تسلیحاتی کرده است.

سقوط آزاد اعتبار برلیناله

برلیناله ۲۰۲۶ ثابت کرد که «سینمای مستقل غرب» تنها یک برچسب تجاری است. این جشنواره اکنون به سیرکی سیاسی تبدیل شده که در آن هنرمندان تنها اجازه دارند به دشمنان غرب بتازند، اما در برابر جنایات متحدان غرب، باید «آپولیتیک» (غیرسیاسی) باقی بمانند.