
به گزارش گروه فرهنگ و هنر خبرگزاری دانشجو، چهل و چهارمین جشنواره ملی فیلم فجر در حالی با رونمایی از پوستر خود در خیابان کیارستمی کلید خورد که بیش از متن، حاشیه بر آن غلبه کرد. دبیرخانه جشنواره در حالی از تصویر استاد علی نصیریان در فیلم «شیر سنگی» برای پوستر امسال پردهبرداری کرد که نهتنها اصحاب رسانه از این مراسم بیخبر بودند، بلکه شخصِ صاحب تصویر نیز نسبت به این اقدام گلایه و مخالفت جدی خود را اعلام کرد.
استفاده از چهره پیشکسوتان بر تارک پوستر جشنواره، سنتی است که از میانه دهه نود آغاز شد. پیش از استاد نصیریان، چهار هنرمند دیگر این مسیر را پیموده بودند:
عزتالله انتظامی (دوره ۳۴): با تصویری از فیلم «گاو».
علی حاتمی (دوره ۳۵): با طراحی چهره «سعدی سینمای ایران».
خسرو شکیبایی (دوره ۳۶): با لبخند ماندگار «هامون».
رقیه چهرهآزاد (دوره ۴۳): با شمایل «مادر» سینمای ایران.
علی نصیریان (دوره ۴۴): با تصویری از جغرافیا و غیرت «شیر سنگی».










نکته عجیب اینجاست که چطور رویدادی با قدمت نزدیک به نیم قرن، که میراث گرانبهای سینمای پس از انقلاب است، در سکوت خبری و بدون حضور خبرنگاران اقدام به رونمایی از مهمترین نماد بصری خود میکند؟ خیابان کیارستمی میزبان مراسمی بود که به جای ایجاد شور و شوق، پرسشهای زیادی را درباره ساختار رسانهای و روابط عمومی این دوره ایجاد کرد.
مخالفت صریح علی نصیریان با این پوستر، ضربه جدی به بدنه اعتباری جشنواره است. استاد نصیریان اعلام کرده است که هیچ اطلاعی از این اقدام نداشته و با آن مخالف است. اینجاست که باید پرسید: آیا دبیرخانه جشنواره در شتاب برای انجام امور، «شأن هنرمند» را فدای «سرعت اجرایی» کرده است؟
جشنوارهای که بناست هویت ملی و جغرافیای متنوع ایران را (آنچنان که در لایههای پوستر دیده میشود) نمایندگی کند، پیش از هر چیز باید در تعامل با نمادهای زنده خود، اخلاق و احترام را سرلوحه قرار دهد.
منبع : خبرگزاری دانشجو

















































